အေပ်ာ္ဖတ္ေန႔တခ်ဳိ႕ထံ အလည္အပတ္

ဒီေလာက္လြယ္လြယ္ လုိက္ေလ်ာ
ေနတာေတာင္မွ
အာသာက မေျပႏုိင္ေသး
ေလာကဓံရယ္ေလ
ေရနည္းငါးလုိ ဘ၀ကိုမွ
သဲသဲမဲမဲ တြယ္ကပ္လို႔၊

ေျခသလုံးအိမ္တုိင္ စိတ္ကူးေျမ႐ုိင္းေတြမွာ
အိမ္မက္ “တစ္သက္တာ” ေလာက္ ထြန္ယက္ခဲ့
အသစ္အဆန္း႐ႈေမွ်ာ္ခင္းေတြဆီက
ညစ္ေထေထ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ရခဲ့
အဲဒီမနက္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မွန္ထဲၾကည့္မိေတာ့
မွားယြင္းမႈတို႔ က်င္လည္ေပါက္ဖြားရာ
ေရဆုိးေျမာင္း တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ရ
ခပ္ဖြဖြ ရယ္ေမာလုိက္ရတယ္၊

အဲဒီအနံ႔ဆုိးဆုိး ေျမာင္းကေလး
အေနအထုိင္ မတတ္ပုံက
သူဟာ ကမၻာႀကီးကို လွည့္လည္သူ
ပင္လယ္ကူး သေဘၤာႀကီး တစ္စင္းတဲ့၊
ၿပီးေတာ့ ထပ္ၿပီး
သူဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ လက္ဖ်ံ႐ုိး တစ္ေခ်ာင္းတဲ့
ျမဴတစ္မႈန္အစ စၾကာ၀ဠာအဆုံး
ဖန္ဆင္းလိုက္မယ္တဲ့၊
ဒီေလာက္ တစ္ဘ၀လုံး မီးေလာင္ေနတာေတာင္မွ
သူဟာ ခံစားမႈ ၀ါဒီ စစ္စစ္တစ္ေယာက္ပါ
ရင္ခုန္တာပဲ ယုံတယ္ လုိ႔ စိတ္ႀကီး၀င္ေနဆဲေပါ့၊

အဆီအေငၚ မတည့္တဲ့
ေန႔ေတြ ညေတြမွာ
စီးကရက္ဖြာလိုက္
ျမင္ျမင္ရာ အေငၚတူးလုိက္
ညည္းညဴသံေတြကို ညည္းညဴလုိက္နဲ႔
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖုိးဆုိတာ
သူ႕ကုိ မၾကည္ျဖဴတဲ့ ေလာကႀကီးထဲ
အရသာရွိရွိ သီးပြင့္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား
အဲသလို ဆုိၿပီးေတာ့
ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္ေက်နပ္သြားပုံနဲ႔
သီခ်င္းညည္းေနျပန္တယ္၊

ေအးေအးလူလူပဲ စီးဆင္းခဲ့
ဒဏ္ရာေတြကုိ ပုံႀကီးခ်ဲ႕ဖုိ႔ ဆုိတာက
အ႐ႈံးေပၚ သိပ္ေလးနက္ရာ က်ေနမလား၊
ျမစ္တစ္စင္းလုိ ေနထုိင္ခဲ့ၿပီးမွ
ေကြ႕ေကာက္မႈကို ယုိးမယ္မဖြဲ႕ လိုေတာ့ပါ။ ။
ဘုန္းသက္ပုိင္
(၂၀၀၇ မတ္လထုတ္ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
မူရင္းစာလုံးေပါင္း သတ္ပုံအတုိင္း ျဖစ္ပါသည္။)