ကဗ်ာခံစားမႈ

ၿပီးခဲ့တဲ့တနဂၤေႏြေန႔က အစ္ကုိႀကီးလို ခင္မင္ရတဲ့သူတေယာက္ ကုိယ္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ လူႀကဳံနဲ႔ထည့္ေပးလုိက္လုိ႔ သြားယူျဖစ္တယ္။ အဲဒီထဲက တခ်ဳိ႕ကဗ်ာေလးေတြကို တင္မယ္လို႔ စိတ္ကူးရင္း အရင္ဆုံး ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဦးခ်ိမ့္ (ေအာင္ခ်ိမ့္) ရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္နဲ႔ စလုိက္မယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္နာမည္က “အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ” တဲ့။ အားလုံး ၁၅ ပုဒ္ပါတယ္။ စာအုပ္က ျမန္မာလုိေရာ၊ အဂၤလိပ္လိုေရာ ဘာသာႏွစ္မ်ဳိးနဲ႔ေပါ့။ ဘာသာျပန္တာကေတာ့ ဆရာေမာင္သာႏုိးပါ။ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ စာအုပ္တုိက္က ထုတ္တာပါ။ ကဗ်ာစာအုပ္အဖြင့္မွာ ကဗ်ာဆရာက ဒီလုိေရးထားေလရဲ႕။

႐ႈံးပြဲမ်ားအတြက္ အမွတ္အသား

ရယ္စရာပါ။ ငိုစရာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကဗ်ာပါ။ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဘ၀ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဖတ္ပါဦး။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္က “ဘ၀ကို ဟာသျဖင့္ မြမ္းမံေသာအခါ အေတာ္အတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာ၏” လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ မၾကာေသးမီေလးကပဲ သုခမိန္လႈိင္က “ထိပ္ေပါက္ေခါင္းကြဲ.. ဒဏ္ရာေတြဆုိ ေရာင္စုံပတ္တီးလွလွ စည္းျပမယ္” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ေနတဲ့ သီခ်င္းအခ်ပ္က Bond မိန္းကေလးမ်ားတေယာအဖြဲ႕ ROYAL ALBERT HALL တင္ဆက္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ “ပူေလာင္မႈ” ပါၿပီး “ပူေလာင္မႈေျပေဆး” လည္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ပါပါတယ္။ အႏုပညာဟာ အံ့ၾသစရာပဲ။ ေရငတ္ေျပခဲ့တယ္။

တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ခလုတ္ကသင္းဇာတ္ကုိ အရယ္အေမာမပ်က္ တစ္လတစ္ပုဒ္ မွန္မွန္ေရးေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ျပေနခဲ့ပုံပါပဲ။

“အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ” ေပါ့။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူရယ္ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိျဖစ္ျဖစ္ ရယ္ပါ။ အလကား ေငါင္ေနမယ့္အတူတူ ရယ္ေနတာ မေကာင္းဘူးလား။

တကယ္လို႔ “အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ” ကုိ မွားၿပီး “အသည္းကြဲ ကဗ်ာဆရာ” လို႔ ဖတ္ရင္လည္း .. ရပါတယ္။ You Okay: Thank You.

ေလးစားစြာျဖင့္
ေအာင္ခ်ိမ့္
၅-၉-၂၀၀၈

အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁

ကဂ်ဳိးကေဂ်ာင္ ဟုိေကာင္၀တ္လာတဲ့ တီရွပ္ဟာ ငါ့အျပာေရာင္ တီရွပ္ပဲ။ တံဆိပ္နဲ႔စာတန္းနဲ႔ [စာတန္းက Boney'm ရဲ႕ Slogan ကို ကူးေရးထားတာ] Love For Sale တဲ့။ အသက္အရြယ္ကိုမွမေထာက္ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔။

ဒီေကာင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ မတုိးဘူး။ တြဲေနက်ထဲက သုံးေယာက္ ခြာသြားတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္း။ ထုိင္ရင္ ဒူးခ်ိတ္တယ္။ ထရင္ ခါးေထာက္တယ္။ စိတ္ပါရင္ ကဗ်ာေရးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ ကိုယ့္လူ။

ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္ဘူး။ ‘သူနဲ႔တန္းတူတာ ကမၻာမွာကို ေရလိုက္ရင္ လက္ႏွစ္ဖက္ မျပည့္ဘူး’ လုိ႔ အၿမဲစဥ္းစားတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ကုိ စဥ္းစားတာ။ ငါ သိတာေပါ့ကြာ။ အဲဒါ ရယ္စရာလုိလုိ၊ ငုိစရာလုိလုိ။

ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အခုိင္အမာသူငယ္ခ်င္း၊ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကုိယ့္မိန္းမနဲ႔ဆုိ သုံးေယာက္ေပါ့။ ေငြယူသုံးတယ္။ ဆာရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စားတယ္။ ရန္ျဖစ္လို႔ရတယ္။ အျခားသူေတြကို တစ္စက္မွ အထင္မႀကီးဘဲ ေနလို႔ရတယ္။ ဟား လုိ႔ရတယ္။ သနားလုိ႔ရတယ္။ အႏုပညာကို ႀကီးႀကီးခ်စ္ခဲ့တယ္။ ေဟာ..။ အခု ဟုိ ကဂ်ဳိးကေဂ်ာင္ေကာင္ လမ္းကူးလာၿပီ။ ငါ ေရးေနတဲ့ကဗ်ာကို လက္စသတ္မွ။

လုံေလာက္တယ္
ငါတုိ႔ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ကုိးကားလုိ႔
ငါတုိ႔ လုံေလာက္တယ္။