tag:blogger.com,1999:blog-13215447712006276032011-11-28T08:09:41.463+08:00မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.comBlogger611100tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-1902657961395236092010-11-18T15:40:00.011+08:002010-11-18T15:48:14.291+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTaIgPOUzI/AAAAAAAAAjs/ONKLk7OyCg0/s1600/DSC05280.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTaIgPOUzI/AAAAAAAAAjs/ONKLk7OyCg0/s400/DSC05280.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540793281200149298" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZ_Xr4BII/AAAAAAAAAjk/ZuQRGgZjGVY/s1600/DSC05263.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZ_Xr4BII/AAAAAAAAAjk/ZuQRGgZjGVY/s400/DSC05263.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540793124285580418" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZ38Pc_iI/AAAAAAAAAjc/KDAY0biejqc/s1600/DSC05261.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZ38Pc_iI/AAAAAAAAAjc/KDAY0biejqc/s400/DSC05261.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540792996659527202" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZuy1VfjI/AAAAAAAAAjU/ukK6u6totXc/s1600/DSC05239.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZuy1VfjI/AAAAAAAAAjU/ukK6u6totXc/s400/DSC05239.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540792839515242034" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZleZnFAI/AAAAAAAAAjM/KL7RCsXUZco/s1600/DSC05234.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZleZnFAI/AAAAAAAAAjM/KL7RCsXUZco/s400/DSC05234.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540792679411422210" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZX8-IuSI/AAAAAAAAAjE/4yq_4FYnYc8/s1600/DSC05158.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZX8-IuSI/AAAAAAAAAjE/4yq_4FYnYc8/s400/DSC05158.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540792447099517218" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZPVBCFZI/AAAAAAAAAi8/bzSvvtwpSoQ/s1600/DSC05130.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZPVBCFZI/AAAAAAAAAi8/bzSvvtwpSoQ/s400/DSC05130.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540792298935293330" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZBxx661I/AAAAAAAAAi0/cVHJGR4U2kk/s1600/DSC05306.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTZBxx661I/AAAAAAAAAi0/cVHJGR4U2kk/s400/DSC05306.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540792066138368850" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTY5h9pFhI/AAAAAAAAAis/enbyvhM27A4/s1600/DSC05299.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTY5h9pFhI/AAAAAAAAAis/enbyvhM27A4/s400/DSC05299.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540791924453611026" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTYzty92fI/AAAAAAAAAik/cF1sxxg70jA/s1600/DSC05292.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTYzty92fI/AAAAAAAAAik/cF1sxxg70jA/s400/DSC05292.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540791824550844914" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTYp3b24nI/AAAAAAAAAic/LtSGXvmdcUs/s1600/DSC05310.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTYp3b24nI/AAAAAAAAAic/LtSGXvmdcUs/s400/DSC05310.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540791655339582066" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTYf8gmoyI/AAAAAAAAAiU/nyE0YzIZThQ/s1600/DSC05313.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TOTYf8gmoyI/AAAAAAAAAiU/nyE0YzIZThQ/s400/DSC05313.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540791484902974242" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-190265796139523609?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-67568297970044658352010-11-18T15:35:00.000+08:002010-11-18T15:36:08.110+08:00<object width="400" height="300"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/1592531665551"><embed src="http://www.facebook.com/v/1592531665551" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="300"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-6756829797004465835?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-44682930624111737792010-08-31T18:17:00.001+08:002010-08-31T18:17:59.067+08:00<object width="400" height="300"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/1488794272181"><embed src="http://www.facebook.com/v/1488794272181" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="300"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4468293062411173779?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-80432287596999075632010-08-18T18:28:00.001+08:002010-08-18T18:28:58.595+08:00<object width="400" height="300"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/1474177586773"><embed src="http://www.facebook.com/v/1474177586773" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="300"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-8043228759699907563?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-46108120385891984762010-08-02T15:08:00.008+08:002010-08-02T15:38:37.849+08:00<div style="text-align: center;">မေလးရွားအသြား ကားေပၚမွာ။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvSu0bq4I/AAAAAAAAAgM/FaW-69nk6uo/s1600/DSC04791.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvSu0bq4I/AAAAAAAAAgM/FaW-69nk6uo/s400/DSC04791.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500706362475916162" border="0" /></a>Genting မွာ ေရာက္ၿပီး ေလွ်ာက္လည္ဖို႔ အ၀တ္အစားလဲေနတာ။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvcwLtYjI/AAAAAAAAAgU/3jPWe7CY4zo/s1600/DSC04801.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvcwLtYjI/AAAAAAAAAgU/3jPWe7CY4zo/s400/DSC04801.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500706534640673330" border="0" /></a>Genting မွာ ေလွ်ာက္လည္ေနတဲ့ ေမေမနဲ႔ သားအဂၢ။<br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvnD4aNVI/AAAAAAAAAgc/HLbKRgwoL1o/s1600/DSC04806.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvnD4aNVI/AAAAAAAAAgc/HLbKRgwoL1o/s400/DSC04806.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500706711727125842" border="0" /></a></div>ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ ဆုိင္ကယ္စီးၾကတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvu0Stg9I/AAAAAAAAAgk/2s1l2jFQ97w/s1600/DSC04812.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZvu0Stg9I/AAAAAAAAAgk/2s1l2jFQ97w/s400/DSC04812.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500706844981429202" border="0" /></a></div>Genting ညေနခင္း ေဖႀကီးနဲ႔။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwCjLosJI/AAAAAAAAAgs/mH0Cmgo50ds/s1600/DSC04818.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwCjLosJI/AAAAAAAAAgs/mH0Cmgo50ds/s400/DSC04818.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500707183985733778" border="0" /></a></div>ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႔နဲ႔ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးထဲ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ၾကတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwKIVlJfI/AAAAAAAAAg0/4nJfLt-Z3PE/s1600/DSC04820.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwKIVlJfI/AAAAAAAAAg0/4nJfLt-Z3PE/s400/DSC04820.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500707314218640882" border="0" /></a></div>Genting က first world hotel ထဲ အမွတ္တရ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwW2VIvLI/AAAAAAAAAg8/c2nV2KpF8gM/s1600/DSC04848.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwW2VIvLI/AAAAAAAAAg8/c2nV2KpF8gM/s400/DSC04848.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500707532723240114" border="0" /></a></div>KL မတက္ခင္ Genting မနက္ေစာေစာ ျမဴေတြၾကားထဲမွာ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwecf9r5I/AAAAAAAAAhE/wVZ6z7dnKcs/s1600/DSC04856.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwecf9r5I/AAAAAAAAAhE/wVZ6z7dnKcs/s400/DSC04856.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500707663228284818" border="0" /></a></div>KL က တည္းခုိရာ Royal Chulan Hotel အခန္းထဲမွာ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwlyA-_FI/AAAAAAAAAhM/DmX1k68mv1o/s1600/DSC04874.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwlyA-_FI/AAAAAAAAAhM/DmX1k68mv1o/s400/DSC04874.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500707789263010898" border="0" /></a></div>Royal Chulan Hotel အခန္းထဲမွာ အမွတ္တရ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwtQjTPmI/AAAAAAAAAhU/-DkdC8tJvfw/s1600/DSC04882.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZwtQjTPmI/AAAAAAAAAhU/-DkdC8tJvfw/s400/DSC04882.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500707917719092834" border="0" /></a></div>Royal Chulan Hotel အခန္းထဲမွာ အမွတ္တရ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZw2psT8FI/AAAAAAAAAhc/JytKstPAkvQ/s1600/DSC04903.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZw2psT8FI/AAAAAAAAAhc/JytKstPAkvQ/s400/DSC04903.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500708079086596178" border="0" /></a></div>Hotel ထဲမွာ ေလွ်ာက္ေဆာ့ေနတာ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZw-PizqOI/AAAAAAAAAhk/MAzCmlERBwM/s1600/DSC04911.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZw-PizqOI/AAAAAAAAAhk/MAzCmlERBwM/s400/DSC04911.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500708209506363618" border="0" /></a></div>မေလးရွားရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ Twin Tower မွာ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxMSxXNFI/AAAAAAAAAhs/cO89iZGnJoI/s1600/DSC04967.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxMSxXNFI/AAAAAAAAAhs/cO89iZGnJoI/s400/DSC04967.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500708450890888274" border="0" /></a></div>KL မွာ လုိင္းကားစီးၿပီးလည္း ေလွ်ာက္လည္တယ္။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxTyeM53I/AAAAAAAAAh0/iTHAwmlBxTE/s1600/DSC04986.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxTyeM53I/AAAAAAAAAh0/iTHAwmlBxTE/s400/DSC04986.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500708579659540338" border="0" /></a></div>သားသား စီးလို႔ရတယ္ဆုိလုိ႔ စမ္းၿပီး စီးၾကည့္ေနတာ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxZ_9xYKI/AAAAAAAAAh8/_ZSRwGUvAJ8/s1600/DSC04991.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxZ_9xYKI/AAAAAAAAAh8/_ZSRwGUvAJ8/s400/DSC04991.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500708686360830114" border="0" /></a></div>KL က Singapore အျပန္ ကားေပၚမွာ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxn-8nVUI/AAAAAAAAAiE/Ddb90PrAW1I/s1600/DSC05023.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/TFZxn-8nVUI/AAAAAAAAAiE/Ddb90PrAW1I/s400/DSC05023.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500708926605710658" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4610812038589198476?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-66977461048810404242010-05-06T17:03:00.001+08:002010-05-06T17:03:56.179+08:00ၾကည္ေမာင္သန္း<br /><br />စပိန္စကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေပၚတူဂီစကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေတာင္အေမရိကကို သြားခ်င္တယ္…<br /><br />ေအာက္တုိဗီယိုပါ့ဇ္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြ၊<br />အက္ေဆးေတြကို သေဘာက်လုိ႔<br />ေဂ်ာ္ဂ်ီယာအုိကဖီးရဲ႕<br />ပန္းခ်ီကားေတြကို သေဘာက်လို႔<br />ကာလို႔စ္ဆန္တားနားရဲ႕<br />ဂစ္တာသံကုိ သေဘာက်လုိ႔…<br /><br />စပိန္စကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေပၚတူဂီစကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေတာင္အေမရိကကုိ သြားခ်င္တယ္…<br /><br />ေခ်ေဂြဗားရားက်ဆုံးခဲ့တဲ့<br />ဘိုလီးဗီးယားေတာတြင္းတစ္ေနရာကို<br />သြားၾကည့္ခ်င္တယ္<br />မကၠဆီကုိစီးတီးက ကေဖးတစ္ခုမွာ<br />ဂါစီယားကြက္ဇ္နဲ႔<br />အထီးက်န္ႏွစ္တစ္ရာအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္<br />ျဗဴႏုိေအရီမွာ မာရာဒိုနာနဲ႔ေတြ႕ၿပီး<br />လာမယ့္ ကမၻာ့ဖလားအေၾကာင္း<br />စကားေကာင္းမယ္…<br />မက္ဒရစ္ေရာက္ရင္ နီ႐ူဒါေနခဲ့တဲ့အိမ္ကုိ<br />လုိက္ရွာမယ္<br />ၿပီးေတာ့… သူ႕ရဲ႕ကဗ်ာေတြ ျပန္ဖတ္မယ္<br />ဗင္နီဇြဲလားက ေရနံတြင္းအလုပ္သမားေတြနဲ႔<br />ဗ်စ္ရည္ခါးခါးကို အတူေသာက္မယ္<br />ရီယိုၿမိဳ႕က ကပြဲ႐ုံေတြမွာ<br />ကေခ်သည္မေတြရဲ႕ ဆမ္းဘားအကၾကည့္မယ္<br /><br />ပီ႐ူးေရႊတြင္းက အလုပ္သမားကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔<br />ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးခ်င္တယ္<br />ရီယိုဒီဂ်ေန႐ုိက မူလတန္းေက်ာင္းေတြမွာ<br />ဘရာဇီးကေလးေတြ ေဘာလုံးကစားတာ သြားၾကည့္မယ္<br />ဟာဗားနားမွာ ဟာဗားနားေဆးျပင္းလိပ္ကိုခဲၿပီး<br />ဂလိုရီယာအိစ္ဖန္းရဲ႕ သီခ်င္းေတြနားေထာင္မယ္…<br /><br />စပိန္စကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေပၚတူဂီစကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေတာင္အေမရိကကုိ သြားခ်င္တယ္…<br /><br />ကုိလံဘီယာေရာက္ရင္ မာဖီးယားေတြကုိ<br />ေသသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေဆးသမားေတြအေၾကာင္း ေျပာျပမယ္…<br /><br />စပိန္စကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေပၚတူဂီစကား မတတ္ေပမယ့္<br />ေတာင္အေမရိကကို သြားခ်င္တယ္…<br /><br />ဂ်နီဖာလိုပက္ဇ္ေရ…<br />ငါ့ကို ေလယာဥ္လက္မွတ္ ျမန္ျမန္၀ယ္ပို႔လုိက္ပါေတာ့။<br /><br />ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၅<br />ရနံ႔သစ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-6697746104881040424?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-35555706520282855802010-04-28T14:29:00.009+08:002010-04-28T14:38:18.086+08:00ေရခ်ဳိးၿပီးလို႔ သနပ္ခါး အေဖြးသားနဲ႔<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fW0I3TuZI/AAAAAAAAAf8/PRWjh96CpJ8/s1600/DSC04283.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fW0I3TuZI/AAAAAAAAAf8/PRWjh96CpJ8/s400/DSC04283.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465072864058390930" /></a><br />ေရခ်ဳိးခါနီး သားသားေလး<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fWjJcuUkI/AAAAAAAAAf0/wo0888aP4Tk/s1600/DSC04272.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fWjJcuUkI/AAAAAAAAAf0/wo0888aP4Tk/s400/DSC04272.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465072572157547074" /></a><br />စင္ကာပူ ဆန္ဘာ၀မ္း သႀကၤန္ပြဲ သြားႏႊဲမလို႔<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fWXwfmhhI/AAAAAAAAAfs/5GCUL0eLkuw/s1600/DSC04251.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fWXwfmhhI/AAAAAAAAAfs/5GCUL0eLkuw/s400/DSC04251.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465072376480171538" /></a><br />အေဖ့ကုလားထုိင္ေပၚမွာ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fWPyVvE8I/AAAAAAAAAfk/XT4n2ukuOck/s1600/DSC04239.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fWPyVvE8I/AAAAAAAAAfk/XT4n2ukuOck/s400/DSC04239.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465072239536706498" /></a><br />East Coast ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fV_6kTT5I/AAAAAAAAAfc/t2kG8TFHKeE/s1600/DSC04230.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S9fV_6kTT5I/AAAAAAAAAfc/t2kG8TFHKeE/s400/DSC04230.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465071966867378066" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3555570652028285580?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-70363292407817483082010-04-28T14:28:00.000+08:002010-04-28T14:29:06.062+08:00ၾကည္ေမာင္သန္း<br /><br />ေဟာဒီ သကၠရာဇ္ေတြဟာ<br />ငါ မစားခဲ့ရတဲ့ စပ်စ္သီးေတြပါပဲ<br />ဒါေပမယ့္ ခ်ဥ္တယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မထင္ပါဘူး<br /><br />အေရျပားေပၚက ကိစၥေတြနဲ႔ပဲ ဗ်ာမ်ားေနေတာ့<br />အေရျပားေအာက္ကို ေရာက္ေအာင္မသြားမိဘူး<br />ပ်က္က်သြားတဲ့ကေလးေတြကုိ<br />နာမည္ေပးဖို႔ႀကိဳးစားမိတာ ငါ့အမွားပါ။<br />ေဖ်ာ္ေသာက္မိတဲ့အခ်ိန္ေတြကလည္း<br />မခ်ဳိၿမိန္ဘူး<br />က်ိန္စာတစ္ခုလို<br />လြင့္လာတဲ့ဘ၀တစ္ခုထဲမွာ<br />အရသာတစ္ခုခုပါေလမလား<br />ဒါလည္း မေသခ်ာျပန္ဘူး<br />တစ္ေယာက္က<br />မီးျပတုိက္ေပၚက ခုန္ခ်မလို႔တဲ့<br />တစ္ေယာက္က<br />ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေပၚမွာ တြင္းတူးၿပီးမိုက္မလို႔တဲ့<br />တစ္ေယာက္က<br />မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခရီးဦးႀကိဳလုပ္မလို႔တဲ့<br /><br />ေျခေထာက္က်ဳိးသြားလို႔ အသတ္ခံရေတာ့မယ့္<br />ျမင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕ မ်က္လုံးမ်ဳိးနဲ႔ ငါ့ကိုမၾကည့္ပါနဲ႔ကြာ<br />ဆံပင္ေတြမီးေလာင္တာကို<br />တံေတြးေထြးၿပီး ၿငိမ္းလို႔မရပါဘူး<br /><br />ခုေတာ့ စာအုပ္စင္ေပၚမွာ ၿငိိမ္ကုပ္ေနတဲ့<br />စာအုပ္တစ္အုပ္ဟာ ငါ။<br /><br />ဧၿပီ ၂၀၀၆<br />Beauty Max<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7036329240781748308?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-65451503702309503662010-04-22T15:50:00.001+08:002010-04-22T15:50:29.525+08:00ၾကည္ေမာင္သန္း<br /><br />ဒါဟာ ေဘာလုံးကြင္းပါ<br />ျမင္းစီးၿပီး ၀င္ခြင့္မရွိ<br />ရဟတ္ယာဥ္မ်ားဆင္းခြင့္မရွိ<br />ေျခေထာက္အခ်င္းခ်င္း<br />ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံၾကပါေစ<br /><br />လူ႔ျပည္လူ႔ရြာဆုိတာ<br />အႏုပညာလည္း လိုအပ္<br />အေဖ်ာ္ယမကာလည္း လိုအပ္<br />ျမင့္ျမတ္ခ်င္သပဆုိရင္<br />အားကစားစိတ္ဓာတ္လည္း လုိအပ္သေပါ့<br /><br />ဒုိင္လူႀကီးမရွိတဲ့ကြင္းမွာ<br />ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ကစားခဲ့တာ<br />မုိက္မဲမႈပဲလား<br /><br />ေဟာဒီေဘာလုံးပြဲမွာ<br />ေရွ႕တန္းက မကစားရလည္း<br />ရတဲ့ေနရာက ဂုိးေအာင္ကန္ခဲ့တယ္<br />ဒုိင္ညစ္ရင္ ပြဲၾကမ္းတတ္တယ္<br />ေျပးရင္းလႊားရင္း<br />လူကၽြံသြားတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္တတ္တာေပါ့<br />ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖိစီးမဆုံးျဖစ္ေနတာက<br />အခ်ိန္ပိုဆုိတဲ့ စကားလုံး<br />အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းတယ္<br />ဘယ္ေတာ့မ်ားမွလည္း<br />ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ေရႊတံဆိပ္မ်ားရယ္<br />ၿပိဳင္ပြဲရဲ႕အဆုံးမွာ<br />အ႐ႈံးအႏုိင္ဆုိတာ ရွိၾကစၿမဲပါ<br /><br />သမုိင္းရဲ႕ ကန္ခ်က္မွာ<br />တုိင္ထိၿပီးျပန္ထြက္လာတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး<br /><br />ကမၻာဖလားနဲ႔ လြဲခဲ့တာပါ<br />ကမၻာႀကီးနဲ႔ လြဲခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး<br /><br />ေမ ၂၀၀၆<br />ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-6545150370230950366?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-43680243787024962202010-04-14T11:35:00.001+08:002010-04-14T11:35:42.354+08:00ၾကည္ေမာင္သန္း<br /><br />မင္းရဲ႕ သမၼာက်မ္းစာက ‘ေလ႐ူးသုန္သုန္’<br />ငါ့ရဲ႕ ျပ႒ာန္းစာအုပ္က ‘ပါရီက်ဆုံးခန္း’<br />မင္းက ဘုရားပန္း မွန္မွန္လဲခ်င္တယ္<br />ငါက သတင္းစာ မွန္မွန္ဖတ္ခ်င္တယ္<br />မင္းက ဘုရားစင္ကို အေလးထားတယ္<br />ငါက စာအုပ္စင္ကုိ ဂ႐ုစုိက္တယ္<br />ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္<br />တစ္ေယာက္ဘ၀ထဲတစ္ေယာက္ စုိက္၀င္ခဲ့<br />မင္း တြင္းထဲေအာင္းၿပီး<br />မင္းေခါင္းစဥ္ကို ငါေမ့ေလ်ာ့<br />ငါ့အနာကို ၾကည့္ၿပီး<br />ငါ့ မာတိကာကို မင္း နားမလည္<br />ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္အာ႐ုံမွာ<br />တစ္ေယာက္ အျမစ္တြယ္ၿပီးသား<br />ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကား<br />တစ္ခါတစ္ခါ ငါ စဥ္းစားမိတယ္<br />လူညံ့ေတြလုိ ငါတုိ႔ မွားခဲ့ၿပီလား<br />ဒႆမေနာက္က ကိန္းဂဏန္းေတြလို ေနာင္တမ်ဳိးနဲ႔<br />ငါ ဟားတုိက္ရယ္ေမာပစ္လိုက္တယ္<br />ငါ ေသာက္ခဲ့တဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ေတြက<br />မင္းအတြက္ သီးသန္႔ အိပ္မက္ေတြ<br />မင္းေသာက္ေနတဲ့ လက္ဖက္ရည္က<br />အရည္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါ့အတၱ<br />တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔<br />ဘယ္ကေရာက္လာမွန္း မသိတဲ့ ေန႔ေတြက<br />တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တယ္<br />တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကလည္း<br />ကိုယ္ပုိင္ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ လက္မေထာင္ၿပီးသား<br />အလင္းေရာင္ လုံလုံေလာက္ေလာက္မရတာက လြဲရင္ေပါ့<br />ငါ့ကိုယ္ေစာင့္နတ္ရဲ႕ ၀တ္စုံ မင္းကုိ ေပးလုိက္ၿပီ<br />မင္းဘ၀ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ<br />လိပ္ျပာတစ္ေကာင္လုိ ငါ က်င္လည္ေနမိရဲ႕<br />ပတ္၀န္းက်င္ဆုိတာ<br />ငါတုိ႔ေက်ာ္ဖတ္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ<br />ေနာက္ေန႔ေတြကေတာ့ မျမင္ရတဲ့ငါးကို မွ်ားရသလုိပဲ<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ဒီဘ၀မွာေတာ့ မင္းနဲ႔ငါ အမႈတြဲေတြ..။<br /><br />ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၆<br />ဖက္ရွင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4368024378702496220?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-22087471409586847022010-04-08T18:02:00.000+08:002010-04-08T18:03:42.047+08:00ၾကည္ေမာင္သန္း<br /><br />ေခ်ာင္း႐ုိက္ခံရတာကို<br />ဘယ္လုိလက္တုံ႔ျပန္မွာလဲ<br />ေလာကဓံဆုိတာ ဒီလိုပါပဲ<br />စိတ္အားငယ္စရာေတြၾကားမွာ<br />ျပက္ရယ္ျပဳစကားေျပာတတ္သူ<br />ၿငိတြယ္စိတ္ႀကီးမား<br />အားသြန္ခြန္စုိက္လြမ္းရတာလည္း<br />အရသာတစ္မ်ဳိးပါပဲ<br />တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္<br />ေနာက္တစ္ေယာက္<br />ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္<br />လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းႀကီးထဲ ေပ်ာက္ကြယ္<br />ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ<br /><br />တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏႈတ္မဆက္ႏုိင္ခဲ့<br />ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်<br />ဆက္ဆံေနရတာက<br />လူရႊင္ေတာ္ေတြ<br />လူျပက္ေတြ<br />ခက္ခက္ခဲခဲရယ္ေမာခဲ့ရ<br />ေျခကုန္လက္ပန္းက်<br /><br />ေနာက္ဆုံးခရီး<br />ေခါင္းတုိင္က မီးခုိးေတြ<br />‘ေလျပင္းထဲက ဖေယာင္းတုိင္’ ေျပာေျပာ<br />‘ေလျပင္းထဲက ဖုန္မႈန္႔..’ ေျပာေျပာ<br />ျပာက်ခဲ့တာ<br />ေသခ်ာပါတယ္။ ။<br /><br />ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၆<br />မေဟသီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2208747140958684702?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-25927227459443859332010-04-06T14:36:00.002+08:002010-04-06T14:36:45.628+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />ဤတြင္ေရြ႕<br />‘အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ’ ၿပီး၏။ ။<br />ဒန္တန္႔ဒန္ . . .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2592722745944385933?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-59154523629638430502010-04-06T14:34:00.000+08:002010-04-06T14:35:25.182+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />ေရွ႕ကဆရာမ်ား<br />အလကၤာမ်ား၊ ကဗ်ာပုလဲကုံးမ်ား၊ ဖန္မီးအိမ္မ်ား<br />လကြယ္ညမ်ား၊ ဧရာ၀တီမွ ဒု႒ာ၀တီမ်ား<br />မႏၲေလးၿမိဳ႕၏မနက္ခင္းမ်ား<br />ဘတ္သီးမ်ားလို လင္းခဲ့ဘိ။<br />သုိ႔မဟုတ္ မီးေခ်ာင္းလို လင္းခဲ့၏။<br />[ မီးေခ်ာင္းဆုိလို႔ အဲဒီေခတ္တုန္းက<br />မီးေခ်ာင္းဖြင့္လိုက္ရင္ တန္းမလင္းဘူး။<br />ဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ ဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ ဖ်ပ္ဖ်ပ္<br />မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီးမွ လင္းတာ<br />သတိရျခင္း မွတ္ဉာဏ္ေတြလိုပါ။ ]<br /><br />ငါတုိ႔ေခတ္၏ ဂၽြန္မုိးေရမ်ား၊ သစ္ရြက္အေသမ်ား<br />ဂႏၴ၀င္မမမ်ား၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္အတုမ်ား<br />ဒီပရက္ရွင္မီးခုိးမ်ား၊ အမႈန္အမႊားကင္းစင္တဲ့လက္ေဆာင္မ်ား<br />အခုန္မ်ား<br />ေဖာ္ေ၀းငွက္မ်ား<br />အျခား ကဗ်ာလုံးခ်င္းမ်ား<br />ခပ္တည္တည္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။<br />ခပ္တည္တည္ပဲ ေနခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီဘက္ႏွစ္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ား<br />ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာလုံးခ်င္းမ်ား<br />ကၽြန္ေတာ့္ အသက္အရြယ္လို<br />ပိုတုိး ပိုမ်ားလာပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ<br />တစ္ေၾကာင္းမွ်၊ ႏွစ္ေၾကာင္းမွ်၊ ၁၄, ၅ ေၾကာင္းမွ်။<br />ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာလုံးခ်င္းတစ္အုပ္ဟာ<br />၁၀ ပုဒ္မွ်။ ၁၂ ပုဒ္မွ်။ ၂၅ ပုဒ္မွ်။<br /><br />အဲသလို။ အဲသေလာက္မွ်<br />ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ ေရးခဲ့ရတာပဲ။<br /><br />ခပ္သေလာက္ မပါရင္<br />ပါသေလာက္ ခပ္ပါေတာ့။<br /><br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရးတဲ့အခါ<br />ခႏၶာ႐ုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါး အားသြန္<br />ေလးနက္ အေရးႀကီးပေစ<br />ဖတ္သူ၏ သေဘာသကာယ မွ်သာ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-5915452362963843050?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-86461444691272257852010-04-05T11:14:00.001+08:002010-04-05T11:15:20.880+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />မနက္ ၂ နာရီမွာ ထ<br />မနက္ ၂ နာရီမွာ ထ . . .<br />မနက္ ၂ နာရီမွာ မထခ်င္လွ်င္<br />မနက္ ၂ နာရီမွာ ထ ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-8646144469127225785?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-3424942071835655602010-04-05T11:11:00.001+08:002010-04-05T11:13:36.932+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />တစ္မိနစ္ၿပီး ေနာက္တစ္မိနစ္မွာ<br />အရင္က တစ္မိနစ္ အတုိင္းသာ။<br /><br />တစ္မိနစ္ၿပီး ေနာက္တစ္မိနစ္မွာ<br />Next, Next ပဲ ႏွိပ္ကာ ႏွိပ္ကာ။<br /><br />တစ္မိနစ္ၿပီး ေနာက္တစ္မိနစ္မွာ<br />ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔အပန္းေျဖသီခ်င္းနားေထာင္မႈ အဆင္မေျပလွပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-342494207183565560?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-60749369894760893522010-03-23T15:50:00.005+08:002010-03-23T15:57:12.817+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6h0Q2kxhsI/AAAAAAAAAfM/p6uI9xx4qrk/s1600-h/Picture+184.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6h0Q2kxhsI/AAAAAAAAAfM/p6uI9xx4qrk/s400/Picture+184.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451735181808469698" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzusNEIpI/AAAAAAAAAe8/HEHtn5R1_Ko/s1600-h/Picture+135.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzusNEIpI/AAAAAAAAAe8/HEHtn5R1_Ko/s400/Picture+135.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451734594909119122" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzZGmapAI/AAAAAAAAAe0/ddMjOwt9uwQ/s1600-h/DSC04213.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzZGmapAI/AAAAAAAAAe0/ddMjOwt9uwQ/s400/DSC04213.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451734224037651458" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzQJnFwgI/AAAAAAAAAes/bdn8JszD2VM/s1600-h/DSC04208.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzQJnFwgI/AAAAAAAAAes/bdn8JszD2VM/s400/DSC04208.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451734070226960898" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzF0_aj0I/AAAAAAAAAek/BK4eVQDQ9cw/s1600-h/DSC04205.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hzF0_aj0I/AAAAAAAAAek/BK4eVQDQ9cw/s400/DSC04205.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451733892893151042" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hy6hJlDqI/AAAAAAAAAec/J_-cz3uYSX8/s1600-h/DSC04163.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/S6hy6hJlDqI/AAAAAAAAAec/J_-cz3uYSX8/s400/DSC04163.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451733698588511906" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-6074936989476089352?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-27337369096623529892010-03-23T15:49:00.001+08:002010-03-23T15:49:35.703+08:00<object width="400" height="300"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/1319171151709"><embed src="http://www.facebook.com/v/1319171151709" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="300"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2733736909662352989?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-15259382316202657302009-11-05T23:04:00.001+08:002009-11-05T23:04:54.973+08:00<object width="400" height="300"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/1199054548869"><embed src="http://www.facebook.com/v/1199054548869" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="300"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-1525938231620265730?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-43141653153815641132009-10-30T09:48:00.012+08:002009-10-30T10:02:14.139+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupH0sdgN7I/AAAAAAAAAdU/YmohJKkqptc/s1600-h/Mum-Singapore-022.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupH0sdgN7I/AAAAAAAAAdU/YmohJKkqptc/s400/Mum-Singapore-022.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398206073970636722" border="0" /></a>ဘြားဘြားေအးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့သား<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHpQbkYYI/AAAAAAAAAdM/AthODroBKas/s1600-h/DSC03541.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHpQbkYYI/AAAAAAAAAdM/AthODroBKas/s400/DSC03541.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398205877467767170" border="0" /></a>သားက ထုိင္ႏုိင္ေနၿပီဗ်။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHgaesSWI/AAAAAAAAAdE/OQSsYAU8IVg/s1600-h/DSC03540.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHgaesSWI/AAAAAAAAAdE/OQSsYAU8IVg/s400/DSC03540.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398205725546400098" border="0" /></a>ဒီေလာက္ေတာ့ ေအးေဆးပါ။ အဟဲ။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHXBkmTyI/AAAAAAAAAc8/ECuPKLX0-VU/s1600-h/DSC03529.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHXBkmTyI/AAAAAAAAAc8/ECuPKLX0-VU/s400/DSC03529.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398205564241465122" border="0" /></a>၃ လျပည့္ၿပီးရင္ ေျမႀကီးနင္းရမယ္ဆုိလို႔ဗ်ာ။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHNSirFmI/AAAAAAAAAc0/zyZ-mHZP7bc/s1600-h/DSC03517.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHNSirFmI/AAAAAAAAAc0/zyZ-mHZP7bc/s400/DSC03517.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398205396998100578" border="0" /></a>မာလီယြန္ႀကီး ဟုိဘက္လွည့္၊ သားသား ဒီဘက္လွည့္<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHFScPG4I/AAAAAAAAAcs/xqLDzfMSUx0/s1600-h/DSC03514.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupHFScPG4I/AAAAAAAAAcs/xqLDzfMSUx0/s400/DSC03514.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398205259532147586" border="0" /></a>ကေရာ္ ကေရာ္ ရွက္ပါတယ္ကြယ္။ း)<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupG8MgD_TI/AAAAAAAAAck/RwGz8MW0AvI/s1600-h/DSC03513.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupG8MgD_TI/AAAAAAAAAck/RwGz8MW0AvI/s400/DSC03513.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398205103318760754" border="0" /></a>ေအာက္ဆင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လုိက္တာဗ်ာ။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGxhJ0M5I/AAAAAAAAAcc/Du1w8WWueX8/s1600-h/DSC03467.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGxhJ0M5I/AAAAAAAAAcc/Du1w8WWueX8/s400/DSC03467.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398204919884034962" border="0" /></a>သားသားရယ္ျပေနတာ ၾကည့္ပါဗ်၊ ေဖႀကီးရ။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGqWAwYdI/AAAAAAAAAcU/vCICtumZraI/s1600-h/DSC03456.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGqWAwYdI/AAAAAAAAAcU/vCICtumZraI/s400/DSC03456.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398204796634161618" border="0" /></a>သားကုိဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေနတာ ဘယ္သူပါလိမ့္။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGVpINDgI/AAAAAAAAAcM/EETNmYM0dRw/s1600-h/DSC03440.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGVpINDgI/AAAAAAAAAcM/EETNmYM0dRw/s400/DSC03440.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398204440988421634" border="0" /></a>သားသားယားတယ္ဗ်၊ ေဖႀကီးရ။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGNmsfRXI/AAAAAAAAAcE/WZB5O4paBVg/s1600-h/DSC03434.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGNmsfRXI/AAAAAAAAAcE/WZB5O4paBVg/s400/DSC03434.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398204302896350578" border="0" /></a>ကုိယ့္ပုခက္ထဲမွာပဲ ကုိယ္ ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ေနေတာ့မယ္။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGF3MXSsI/AAAAAAAAAb8/dpH_pKrwfpo/s1600-h/DSC03426.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SupGF3MXSsI/AAAAAAAAAb8/dpH_pKrwfpo/s400/DSC03426.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398204169886059202" border="0" /></a>တခါတခါ ေမွာက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရတာ မလြယ္ဘူးဗ်ဳိ႕။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4314165315381564113?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-79995883178932896302009-07-09T19:23:00.004+08:002009-07-09T19:31:27.433+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SlXUkuUFCfI/AAAAAAAAAXk/HPSEQ-YElZo/s1600-h/DSC02984.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SlXUkuUFCfI/AAAAAAAAAXk/HPSEQ-YElZo/s200/DSC02984.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356421059199699442" border="0" /></a>ေရခ်ဳိးၿပီးၿပီ၊ အိပ္ေတာ့မယ္။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SlXTmBx_DbI/AAAAAAAAAXc/hvViP1ZSMB4/s1600-h/DSC02981.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SlXTmBx_DbI/AAAAAAAAAXc/hvViP1ZSMB4/s200/DSC02981.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356419982093651378" border="0" /></a>ေရခ်ဳိးၿပီးလို႔ အိပ္ခ်င္ေနတယ္။</div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SlXTSBMLRtI/AAAAAAAAAXM/CNMTdx1dtRc/s1600-h/DSC02980.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SlXTSBMLRtI/AAAAAAAAAXM/CNMTdx1dtRc/s200/DSC02980.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356419638337685202" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7999588317893289630?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-30261267349373231992009-06-30T12:43:00.006+08:002009-06-30T12:51:22.558+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYPTX2sjI/AAAAAAAAAWk/Tv-jvHHERIk/s1600-h/DSC02931.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYPTX2sjI/AAAAAAAAAWk/Tv-jvHHERIk/s200/DSC02931.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352977020772332082" border="0" /></a>ဒီေန႔ သားသား တလျပည့္ၿပီ<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYzg1iFpI/AAAAAAAAAW8/64ebmdHXDRw/s1600-h/DSC02947.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYzg1iFpI/AAAAAAAAAW8/64ebmdHXDRw/s200/DSC02947.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352977642861762194" border="0" /></a>တလျပည့္လို႔ ဘြားဘြားႀကီးက ကတုံး တုံးေပးတယ္။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYm8pjwzI/AAAAAAAAAW0/rVLrgRM3QPc/s1600-h/DSC02945.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYm8pjwzI/AAAAAAAAAW0/rVLrgRM3QPc/s200/DSC02945.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352977426989433650" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYcErX6SI/AAAAAAAAAWs/VIEGzfdm1pM/s1600-h/DSC02940.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmYcErX6SI/AAAAAAAAAWs/VIEGzfdm1pM/s200/DSC02940.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352977240165968162" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmZQT681EI/AAAAAAAAAXE/90D64DPCNgY/s1600-h/DSC02949.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SkmZQT681EI/AAAAAAAAAXE/90D64DPCNgY/s200/DSC02949.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352978137611031618" border="0" /></a>ကတုံး တုံးၿပီး အပူေတြထြက္လုိ႔ ရွိန္းတိန္းဖိန္းတိန္းနဲ႔ ေနလို႔ထုိင္လို႔ ေကာင္းသြားသလုိပဲ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3026126734937323199?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-21750586535309958912009-06-15T23:40:00.006+08:002009-06-15T23:47:40.017+08:00ကုိယ္ လုိခ်င္တပ္မက္ခဲ့တဲ့ သားေလး<br />ကုိယ့္ဆီေရာက္လာေပါ့<br />ေမ ၃၁၊ ၂၀၀၉ တနဂၤေႏြ မနက္ ၈ နာရီ ၅၄။<br /><br />နာ့စ္မေလးကေျပာတယ္<br />ရွင့္မိန္းမကို ခြဲခန္းေခၚသြားေတာ့မယ္<br />အထဲထိေတာ့<br />ရွင္ လုိက္လုိ႔မရဘူး<br />ဒီမွာေစာင့္<br />၄၅ မိနစ္ေလာက္ေနရင္<br />တေယာက္ထြက္လာမယ္၊ ကေလးကိုျပမယ္<br />ရွင္လုိက္သြားၿပီးၾကည့္<br />ေနာက္ထပ္ တနာရီေလာက္ေနရင္<br />ရွင့္ဇနီး ဒီအေပါက္က ထြက္လာမယ္<br />ဒီေနရာက လာေစာင့္<br />ရွင္နားလည္ပါတယ္ေနာ္<br />အခု ရွင့္အတြက္ နာရီ၀က္အခ်ိန္ရတယ္<br />မနက္ခင္းစာသြားစားလုိက္<br />ၿပီးရင္ေတာ့ ဒီေနရာကေနသာ လာေစာင့္ေပေတာ့…<br /><br />အဲဒီလုိနဲ႔ …<br />နာရီ၀က္အတြင္း<br />ကုိယ္နဲ႔အနီးစပ္ဆုံး ေမွ်ာ္ေနမယ့္<br />အကိုဆီကုိဆက္<br />အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာ<br />(အကုိနဲ႔ေျပာရတာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို charging သြင္းနည္းတမ်ဳိးပဲ)<br />ၿပီးေတာ့<br />ဇနီးသည္အေမဆီကုိဆက္<br />အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာ<br />ကၽြဲ႐ုိင္းတဘူးေသာက္<br />နာရီ၀က္ေလာက္ေနေတာ့<br />အေပၚကုိျပန္တက္ၿပီး ေစာင့္…<br /><br />ထြက္လာပါၿပီ<br />နာ့စ္မေလးတေယာက္<br />သႏၲာေအာင့္အမ်ဳိးသားလား<br />ကေလးလိုက္ၾကည့္ပါတဲ့…<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ သားကိုေတြ႕လုိက္ရတဲ့ ခံစားခ်က္…<br />ကိုယ္လက္အဂၤါစုံလင္၊ က်န္းက်န္းမာမာရွိ<br />သားေလးက အားလုံးပုံမွန္<br />လာျပတဲ့ နာ့စ္ေလးရဲ႕ အထပ္ထပ္ congratulation ေအာက္မွာ<br />ေက်နပ္ပီတိျဖစ္၊ ဒါပါပဲ…<br /><br />တကယ္တမ္း အဲဒီအခ်ိန္ထိ ကုိယ့္စိတ္က ဇနီးသည္ဆီမွာ<br />တညလုံး ပုံမွန္ေမြးဖုိ႔ ႀကိဳးစားၿပီးၿပီ<br />မရေတာ့ဘူး၊ ခြဲရေတာ့မယ့္ဆုိေတာ့<br />ဇနီးသည္မ်က္ႏွာ ညိဳတိုတုိကုိ မ်က္လုံးထဲကမထြက္<br />ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း တညလုံး အိပ္ပ်က္ခဲ့ေပမယ့္<br />ဇနီးသည္ကို အားေပးဖုိ႔ အားအင္ေတြ အျပည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္<br />ဒါ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေပါ့။<br /><br />အဲဒီလုိနဲ႔ <br />ေနာက္ထပ္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္အၿပီး<br />တြန္းလွည္းတစီးထြက္လာ<br />ဇနီးသည္ ပက္လက္ကေန ၿပံဳးျပ<br />ၿပီးေတာ့ သူမ နားေနရမယ့္ ကုတင္ေရာက္<br />နာ့စ္ေတြ အားလုံးျပင္ဆင္ေပးၿပီး ထြက္သြားေတာ့မွ<br />တေယာက္လက္ တေယာက္ဆုတ္ညႇစ္<br />ဒို႔ေတြ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကၿပီ<br />ကုိယ္တို႔သားေလး ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ လူ႕ေလာကထဲေရာက္လာၿပီ<br />စိတ္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲ တခ်က္ျဖစ္တယ္…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SjZsfdjaL0I/AAAAAAAAAUs/SN7pAeX2Imc/s1600-h/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SjZsfdjaL0I/AAAAAAAAAUs/SN7pAeX2Imc/s400/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347580895313932098" /></a><br />သားေလးေမြးဖုိ႔ ေစာင့္ေနတဲ့ ေမေမ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SjZszWJkFJI/AAAAAAAAAU0/vQg1KHBsUE4/s1600-h/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-23.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SjZszWJkFJI/AAAAAAAAAU0/vQg1KHBsUE4/s400/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-23.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347581236923864210" /></a><br />သားေလးေမြးၿပီး ေမေမ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SjZtAPDhCHI/AAAAAAAAAU8/lYDH-QZ5u3c/s1600-h/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-20.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SjZtAPDhCHI/AAAAAAAAAU8/lYDH-QZ5u3c/s400/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-20.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347581458357749874" /></a><br />ေမြးကာစ သားသားေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2175058653530995891?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-28422864983786222332009-06-08T12:36:00.003+08:002009-06-08T12:45:54.645+08:00စေနေန႔ မနက္အေစာႀကီး ၂ နာရီေလာက္ကတည္းက နာလုိက္တဲ့ဗုိက္၊ ည ၈ နာရီၾကေတာ့ ဘယ္လုိမွ မေနႏုိင္တာေၾကာင့္ ေဆး႐ုံကိုေျပးၾကရတယ္။ ေဆး႐ုံေရာက္တာနဲ႔ ဆရာမေတြက လိုအပ္တာစမ္းသပ္ၿပီး ေမြးလို႔ရၿပီ၊ ေဆး႐ုံတက္ေတာ့ဆုိတာနဲ႔ အဲဒီညပဲ ေမြးခန္းထဲသြင္းၿပီး ေမြးဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ တညလုံး လုိအပ္တာေတြလုပ္ေပးၿပီး လာစမ္းလုိက္၊ ၾကည့္လုိက္နဲ႔ မနက္ ၆ နာရီထိုးတဲ့အထိ မေမြးႏုိင္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ဆရာ၀န္က ေနာက္ထပ္နည္းနည္းေစာင့္ၾကည့္လို႔မွ သားေလး ေအာက္မဆင္းလာဘူးဆုိရင္ ခြဲေမြးရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ လုိအပ္သလိုလုပ္ပါလုိ႔ပဲ ေျပာရတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္ ၈ နာရီတီးခါနီးေတာ့ မရေတာ့ဘူး၊ ခြဲေမြးမွအဆင္ေျပမယ္ဆုိတာေၾကာင့္ ခြဲခန္းထဲသြင္းၿပီး ခြဲေမြးလိုက္ေတာ့မွ သားေလးက ေရွာေရွာ႐ႉ႐ႉ ထြက္လာေတာ့တယ္။ ဇနီးသည္ကေတာ့ ေျပာေလရဲ႕၊ ဘုန္းႀကီးလုပ္မယ့္သားေလးဆုိေတာ့ ေအာက္ကမဆင္းခ်င္ဘူးဆုိတာေၾကာင့္ ဗုိက္ခြဲေမြးေပးရတယ္တဲ့။ သားေလး ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၃.၀၆ ကီလုိဂရမ္၊ အရပ္ ၄၉ စင္တီမီတာ။ လာၾကည့္ၾကတဲ့လူေတြကေတာ့ ေျပာေလရဲ႕၊ သားေလးက ေခ်ာသတဲ့၊ အင္း အေဖတူလုိ႔ပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ :D<br />သားသားေလး ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္းပုံ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SiyWQU8uqbI/AAAAAAAAAUE/gIlsQ1FrGkI/s1600-h/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-37.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SiyWQU8uqbI/AAAAAAAAAUE/gIlsQ1FrGkI/s400/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-37.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344812065027434930" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SiyWEktrwBI/AAAAAAAAAT8/L1eOjfEnwhc/s1600-h/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-21.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SiyWEktrwBI/AAAAAAAAAT8/L1eOjfEnwhc/s400/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-21.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344811863100866578" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SiyV5V88k_I/AAAAAAAAAT0/lNp0qXgRiDQ/s1600-h/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-15.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SiyV5V88k_I/AAAAAAAAAT0/lNp0qXgRiDQ/s400/Thar+Thar-31-5-2009-Sunday-15.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344811670159791090" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2842286498378622233?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-5786649978705541692009-05-30T10:41:00.001+08:002009-05-30T10:47:15.889+08:00ဒီရက္ပုိင္း ဗုိက္က နာတခ်က္၊ မနာတခ်က္နဲ႔ ဒီေန႔ေတာ့ မနက္ ၂ နာရီေလာက္ကတည္းက နာနာေနလို႔ ခမ်ာ မအိပ္ရရွာဘူး။ အခုလည္း မနက္ ၈ နာရီေလာက္ကစၿပီး တနာရီၾကား တခါေလာက္ နာနာလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာတာ သိပ္မစိတ္ေသးလို႔ ဒီလုိပဲ လွဲလုိက္၊ လမ္းေလးေလွ်ာက္လုိက္နဲ႔ ေနေနရတယ္။ ၉ နာရီေက်ာ္ေလာက္ကေတာ့ ဆီးသြားတာ ဆီးထဲမွာ ေသြးစနည္းနည္းနဲ႔ ေသြး ပန္းေရာင္ေလးနည္းနည္းေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႔ စိတ္ပူၿပီး နားလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကိုေမးေတာ့ ပုံမွန္ပဲလို႔ေျပာတယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္တခါေလာက္ နာမွ ေဆး႐ုံသြားဖုိ႔ေျပာတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကေလးက ေရမႊာေပါက္ၿပီးတာေတာင္ ၂၄ နာရီေလာက္အထိ အႏၲရာယ္မရွိႏုိင္ဘူးလို႔လည္း ေျပာတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နာရီ၀က္ၾကားတခါေလာက္ နာရင္ေတာ့ သြားမယ္လို႔ တုိင္ပင္ထားတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြ ထုပ္ပိုးထားတာ တခါစစ္၊ ျပန္ျပင္ဆင္ေပါ့ေလ။ ေအာ္ ၿပီးေတာ့ အဂၤုလိမာလသုတ္လည္း သတိရရင္ ရသလုိ ရြတ္ေနရသေပါ့။<br />မေန႔က ပုံမွန္ေဆး႐ုံျပရက္မွာ ဆရာ၀န္ကလည္း အခုအခ်ိန္က အခ်ိန္မေရြးေမြးႏုိင္တဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ဒီၾကားထဲ မေနႏုိင္ေအာင္ နာလာရင္ ေဆး႐ုံ ခ်က္ခ်င္းလာဖုိ႔ မွာတယ္။ အကယ္၍ သိပ္မနာေသးဘူးဆုိရင္လည္း တနလၤာေန႔မနက္ ၁နာရီခြဲ ေဆး႐ုံလာဖုိ႔ ေျပာတယ္။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ မနက္ ၁နာရီခြဲႀကီးလို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔ဦး၊ သူအားတဲ့အခ်ိန္ကုိ ေပးတာ။ ဆရာ၀န္ကလည္း schedule က အျပည့္ျဖစ္ေနသတဲ့၊ အဲဒီအခ်ိန္ပဲ အားလုိ႔ ခ်ိန္းတာတဲ့။<br />အခုအေျခအေနအတုိင္းေတာ့ ဒီေန႔ပဲ ေဆး႐ုံေျပးရေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။ သားေလးကလည္း ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ အဖုိးအဖြား၊ ဦးဦး ေဒၚေဒၚ၊ ဘႀကီးေတြကုိ အျမန္ေတြ႕ခ်င္ေနပုံပါပဲ။ ကဲ သားေလးေရ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာသာ လာခဲ့ပါေတာ့ကြယ္။ သားေလးေမေမလည္း က်န္းက်န္းမာမာ ျဖစ္ပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-578664997870554169?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-73369642210181623152009-05-26T20:04:00.000+08:002009-05-26T20:05:24.132+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />လက္ဖက္ရည္ခြက္ေပါင္း တစ္သိန္းေလာက္<br />ငါ ေသာက္ခဲ့တာေပါ့ ကမၻာႀကီး။<br /><br />ရဲႀကီးေခၚ သစၥာနီဆို<br />ခြက္ေပါင္း ႏွစ္သိန္းျပည့္ရွာေရာ့မယ္။<br /><br />ေမာင္သစ္မင္း ငယ္စဥ္ အသည္းကြဲတုန္းက<br />ေဆးမကူ ဘာမွမကူ<br />လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ သုံးခြက္ ေလးခြက္နဲ႔<br />ကုစားခဲ့တယ္။ ေက်ာ္ခဲ့တယ္။<br />ခ်ဳိခဲ့တယ္။ ခါးခဲ့တယ္။<br />ပူခဲ့တယ္။ ဆူခဲ့တယ္။ မုန္တုိင္းက်ခဲ့တယ္။<br />လႈိင္းႀကီးခဲ့တယ္။ ေခ်ာက္ထဲက်ခဲ့တယ္။<br />လူဆုိတာ ႀကဳံရမွာပဲမုိ႔ ႀကံဳခဲ့တယ္။<br /><br />အျပစ္ကင္းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ တစ္ခြက္<br />ငါတုိ႔ စြဲခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ေကာင္းရာမြန္ရာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ<br />ငါတုိ႔ ထုိင္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေကာက္၀တ္မွာ<br />I Love Tea တဲ့<br />ေဆးမင္ေၾကာင္<br />ထုိးထားတယ္။<br /><br />အေဖနဲ႔အေမရဲ႕ ဘ၀မွာ ဇိမ္ခံမႈဟာ<br />ခ်ဳိင့္ဆြဲလက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ ပိုေသာက္တာပါပဲ။<br /><br />Oh Yeah!<br />ဒီမွာ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ မေျပၿပီ အခ်စ္ကေလး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7336964221018162315?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-34906818828582337112009-05-20T21:39:00.000+08:002009-05-20T21:40:21.292+08:00ဒီရက္ပုိင္း ေရးခ်င္တာေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား၊ ေရးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း အစုံ၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကေန ဘယ္လို စတည္ရမွန္းမသိ၊ စိတ္ခံစားခ်က္ကလည္း ခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး။ တခါတခါ အ႐ူးတေယာက္လုိသာ ေအာ္ဟစ္လုိက္ခ်င္တယ္။ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ဘာအေရး ညာအေရး၊ သားေလးကုိ ေျပာျပခ်င္တာေတြကလည္း စုံမွစုံ။ အဲဒီလုိ မ်ားလြန္းလုိ႔လားမသိ၊ ဘာမွကုိ မေရးျဖစ္ဘူး။ ဤသည္လည္း တဒုကၡေပါ့ေလ။<br /><br />အခု သားသားေလးက သူ႔မိခင္၀မ္းၾကာတုိက္ထဲမွာေနရတာ ၃၈ ပတ္ထဲေရာက္လာၿပီ။ ျပင္ပကမၻာကုိေရာက္လာဖုိ႔ေတာ့ တာစူေနၿပီေပါ့ေလ။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ ေရာက္လာမလဲသာ မသိတာ။ တခါတခါေတာ့လည္း လူႀကီးေတြက သားေလးအေၾကာင္းေျပာေနရင္ သူက သိေနသေယာင္ပဲ အထဲကေန အမ်ဳိးမ်ဳိး အခ်က္ျပတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ သားေလးက ျပင္ပကမၻာကလူေတြ ေျပာေနဆုိေနၾကတာကို သိနားလည္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေန ရွိေနၿပီလို႔ ေျပာၾကေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ကလည္း သားေလးကို စကားေတြ ဘာေတြ ေျပာၾကေပါ့ေလ။ ရံဖန္ရံခါဆုိသလုိ သားေလးက သူ႕အေၾကာင္းေျပာတာ သိလို႔လားမသိ၊ အထဲမွာ ခုန္ေပါက္ေနသတဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ တုိက္႐ုိက္ခံစားရတာ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ၊ ဇနီးသည္အေျပာေပါ့။ ကိုယ္သိတာကေတာ့ သားေလး အထဲမွာ လႈပ္ရွားေနၿပီဆုိရင္ ကုိယ္က အျပင္ကေန လက္ေလးနဲ႔စမ္းၾကည့္၊ ကုိယ့္လက္ေလးကို ဒုတ္ ဒုတ္၊ ဒုတ္ ဒုတ္နဲ႔ လာထိတာေတာ့ ခံစားမိတယ္။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔ ေဆး႐ုံသြားျပတုန္းက ဇနီးသည္ကို Scan လုပ္၊ သားေလးကုိလည္း သူတို႔အေခၚ CTG ႐ိုက္ၿပီး စစ္တယ္ေပါ့၊ သားေလး ႏွလုံးအလုပ္လုပ္ပုံ ပုံမွန္ ဟုတ္မဟုတ္ စစ္ၾကည့္ၾကေသးတယ္။ ကုိယ္ကလည္း အဲဒီေန႔မနက္ပုိင္း အလုပ္မၿပီးေသးေတာ့ ေဆး႐ုံကို လုိက္မသြားျဖစ္ဘူး။ ဇနီးသည္နဲ႔ သူ႔ေမေမနဲ႔ပဲ သြားၾကတယ္။ လုိအပ္တာေတြလုပ္ၿပီး စစ္ၾကည့္ေတာ့ စစ္တဲ့လူေတြက သိပ္သေဘာက်ပုံမရဘူးတဲ့၊ သားေလးႏွလုံးခုန္ႏႈန္း ေႏွးေနသလုိပဲတဲ့၊ ဇနီးသည္က ကုိယ့္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး လွမ္းေျပာတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့မွ ဆရာ၀န္ကေျပာတယ္၊ စုိးရိမ္စရာေတာ့ မရွိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေရအိတ္ထဲမွာ ေရနည္းေနတာတဲ့။ မိခင္၀မ္းထဲက ေရအိတ္ထဲမွာ ေရနည္းေနရင္ ကေလးက လႈပ္လုိ႔ရွားလို႔ သိပ္မေကာင္းတဲ့ပုံစံလို႔ပဲ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ နားလည္လုိက္ရတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြကုိ ေရအိတ္ထဲမွာ ေရနည္းေနတာ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ေရကို ဒီ့ထက္မ်ားမ်ား ေသာက္ဖုိ႔လုိမလား ဘာညာ ဘာလုပ္ရမလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ထူးထူးျခားျခား ဘာလုပ္ပါလုိ႔ မေျပာၾကဘူးတဲ့၊ ဇနီးသည္က ျပန္ေျပာျပတယ္။ ကေလးလႈပ္ရွားမႈကိုပဲ မွတ္သားထားဖို႔ ေျပာတယ္တဲ့။ သူတုိ႔ေပးထားတဲ့ chart အတုိင္း တေန႔တာ သားေလးလႈပ္ရွားမႈကို မွတ္ထားေပါ့၊ တေန႔ကို ဆယ္ႀကိမ္ထက္နည္းၿပီး လႈပ္ရွားမႈနည္းလာရင္ ေဆး႐ုံကို ခ်က္ခ်င္းလာျပဖို႔ပဲ ေျပာတယ္။ တခါတခါ အဲဒီလုိေလးေတြ ျဖစ္တတ္တာကလြဲလို႔ သားေလးရဲ႕ က်န္တဲ့အေနအထားေတြ အားလုံးကေတာ့ ပုံမွန္ပါပဲ။<br /><br />ဆရာ၀န္ေပးထားတဲ့ Due Date အတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ သားေလးေရာက္လာဖုိ႔ ႏွစ္ပတ္ပဲလုိေတာ့တယ္။ ကုိယ္လည္း သားေလးေရာက္လာဖုိ႔ နီးလာတာနဲ႔အမွ် ဇနီးသည္ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ သားေလးကို အဆင္ေျပေျပ၊ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ေမြးဖြားႏုိင္ပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္းေနမိေတာ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3490681882858233711?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-78602686803904331022009-05-20T21:09:00.001+08:002009-05-20T21:09:26.162+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />သားေရဖိနပ္ ၃၈၀၀<br />ၾကက္ေပါင္းဆီခ်က္ ၃၅၀<br />လက္ဖက္ရည္ ၁၅၀၊ စီးကရက္ (စီးကရက္၊ ေဆးလိပ္<br />ေသာက္ျခင္းဟာ ေခတ္မမီမႈပဲ) မေသာက္<br />သီလရွင္လွဴ ၁၀၀<br />ဆံပင္ညႇပ္ ၅၀၀<br />ဘတ္စ္ကားခ ၁၂၀၊ အရပ္ ၅' ၈"<br />ကုိယ္အေလးခ်ိန္ ၁၃၀ ေပါင္<br />ဆံစပ္မွဲ႕ရွိ၊ အလုပ္အကုိင္ ကဗ်ာဆရာ။<br /><br />ငါဟာ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲက သုံ႔ပန္းနဲ႔ တူလာတယ္။<br />(အခုတေလာေတာ့ ၀လာတယ္ ေျပာတယ္)<br />မိန္းမကို ေမးၾကည့္ရဦးမယ္<br />ၿပီးရင္ ေျပာမယ္၊ Game ေဆာ့မယ္။<br /><br />တာဇံလား၊ ေဂါ့ဖားသားလား၊ ကဗ်ာဆရာလား၊<br />ဟဲ ဟဲ။ ကဗ်ာဆရာပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7860268680390433102?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-464638029292169412009-05-14T15:24:00.002+08:002009-05-14T15:24:26.624+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />အသက္ ၂၀ ကေန<br />အသက္ ၅ ႏွစ္ ႀကီးလာခဲ့တုန္းက<br />နိပ္ပါတယ္<br />ေကာင္းပါတယ္။<br /><br />အသက္ ၅၅ ႏွစ္ကေန<br />အသက္ ၅ ႏွစ္ ႀကီးလာတာကေတာ့<br />ခ်စ္ေသာ ‘ဂ်နီဖာ’<br />အေတာ္ဆုိးတာပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-46463802929216941?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-47840465250583445122009-05-12T16:48:00.001+08:002009-05-12T20:02:38.869+08:00ဇနီးသည္ ကုိယ္၀န္ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ေဆး႐ုံျပရတာလည္း စိတ္လာတယ္။ အရင္က ေလးငါးပတ္ေနမွတႀကိမ္ ျပရာက ႏွစ္ပတ္တႀကိမ္၊ အခုေနာက္ဆုံး တပတ္တႀကိမ္ ျပရတယ္။ ကမၻာႀကီးကလည္း ဘာေတြျဖစ္တယ္မသိ၊ ေရာဂါအဆန္းအျပားေတြကလည္း စုံမွစုံပဲ။ ဆားစ္ေရာဂါတဲ့၊ ၾကက္တုပ္ေကြးတဲ့၊ အခုေနာက္ဆုံးေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း ၀က္တုပ္ေကြးဆုိပဲ။ ဟိုး ေတာင္အေမရိကတုိက္ မကၠဆီကုိႏုိင္ငံကစလုိက္တာ အခုေနာက္ဆုံး အာရွက တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြေတာင္ ေရာက္လာပါေပါ့။ အဲဒီ၀က္တုပ္ေကြးေၾကာင့္ပဲ အခုေနာက္ပုိင္း ဒီမွာလည္း ေဆး႐ုံသြားျပရင္ စစ္လုိက္ ေဆးလုိက္တာ ဆုိတာ။ လာတဲ့လူတုိင္း ေဆး႐ုံထဲ၀င္မယ္ဆုိရင္ အပူခ်ိန္တုိင္းတယ္၊ ၿပီးရင္ မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ဖုိ႔ေပးတယ္။ ေဆး႐ုံက ဆရာ၀န္၊ ဆရာမ ၀န္ထမ္းေတြအားလုံးလည္း မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ေတြနဲ႔ပဲ။ အရင္လို ၀င္ခ်င္တုိင္း၀င္၊ ထြက္ခ်င္တုိင္းထြက္ မရေတာ့ဘူး။<br /><br />အရင္ဆုံး ဧၿပီ ၂၄ ရက္ေန႔ ဇနီးသည္ ကုိယ္၀န္ ၃၄ ပတ္ထဲမွာ ပုံမွန္ ဆရာ၀န္ျပရက္ ေဆး႐ုံသြားခဲ့တုန္းက ႀကဳံခဲ့ရတာေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဇနီးသည္ကလည္း ကိုယ္၀န္ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် အလုိလိုေနရင္း ပင္ပန္းတာတို႔ ဘာတုိ႔ ျဖစ္တတ္တယ္။ အဲဒီေန႔က ဆရာ၀န္ျပၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ဆရာ၀န္ေရးေပးလုိက္တဲ့ ေဆးစာနဲ႔ ေဆးေတြ၀ယ္မလုိ႔ ေစာင့္ေနတုန္း ကုိယ္လည္း ဗုိက္ထဲက ရစ္လာတာနဲ႔ ဇနီးသည္ကိုေျပာၿပီး အိမ္သာသြားတယ္။ ကိုယ္က အိမ္သာ၀င္ရင္ ထုံးစံအတုိင္း ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲထည့္ထားတဲ့ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ထုတ္ၿပီး အိမ္သာထဲက တစ္႐ႉးအလိပ္ထည့္ထဲ့ ပုံးေလးေပၚ တင္ထားေနၾက၊ ခါတုိင္းေတာ့ ကိစၥ၀ိစၥၿပီးတာနဲ႔ ပုိက္ဆံအိတ္ေလးကို ျပန္ယူစၿမဲပဲ၊ ဘယ္တုန္းကမွ မေမ့တတ္ဘူး။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ဗိုက္ထဲက ရွင္းစရာရွိတာေတြ ရွင္းၿပီးလုိ႔ အျပင္ျပန္ထြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ကုိ ယူလာဖုိ႔ ေမ့သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ အိမ္သာထဲမွာလည္း လူက ကိုယ္အျပင္ တျခားတေယာက္ပဲရွိတယ္။ အိမ္သာသုံးခန္းမွာ ကုိယ္က အေပါက္၀နားက အခန္းမွာ၊ တျခားတေယာက္က အတြင္း အစြန္အခန္းမွာ။ ကိုယ္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္း လိုက္၀င္တာ၊ မ်က္မွန္နဲ႔ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး လူႀကီးတေယာက္ပဲ။ ကိုယ္လည္း အျပင္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပိုက္ဆံအိတ္ ေမ့လာတယ္ဆုိတာ သိတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္၀င္ေတာ့ အိမ္သာအ၀င္လမ္းမွာပဲ ခုန အိမ္သာထဲက လူႀကီးနဲ႔ ဆုံတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ေမးမေနေတာ့ဘဲ အိမ္သာထဲပဲ ျပန္၀င္ၾကည့္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္က မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ခုနလူႀကီးကို လုိက္ရွာေတာ့လည္း မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္လည္း ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းနပန္းႀကီးၿပီး ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြ ထြက္လာေတာ့တာေပါ့။ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံကေတာ့ သိပ္မ်ားမ်ားမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနထုိင္ခြင့္ကတ္ေတြ၊ ဘဏ္ကတ္ေတြ စသည္ အေရးႀကီးတဲ့ကတ္ေတြ အကုန္လုံးေတာ့ ပါသြားတာေပါ့။<br /><br />အဲဒါနဲ႔ ကုိယ္လည္း ဇနီးသည္ဆီ ျပန္လာ၊ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပ၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္သာဘက္ျပန္သြားၿပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကိုေမး၊ သူတုိ႔ကလည္း မသိဘူးဆုိတာနဲ႔ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ လုံၿခဳံေရးကုိ အေၾကာင္းၾကားပါ ဆုိတာနဲ႔ အ၀င္၀က လုံၿခဳံေရးကို အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပရတယ္။ လုံၿခဳံေရးကလည္း လုိအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြေမးၿပီး သူ႔ဆီမွာရွိတဲ့ Lost Form မွာ ျဖည့္တယ္။ ကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္ရမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ေတြဘာေတြ အကုန္ယူထားၿပီး ျပန္ေတြ႕တာနဲ႔ အေၾကာင္းၾကားပါ့မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း အဲဒီလုံၿခဳံေရးနဲ႔ စကားေျပာၿပီး အားကုန္သလုိျဖစ္လာတာနဲ႔ တေနရာမွာ ထုိင္ၿပီး နားေနမိတယ္။ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆုိတာ စဥ္းစားေနရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဇနီးသည္လည္း ပင္ပန္းေနၿပီဆုိတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ျပန္မယ္ဆုိၿပီး ျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ေအာ္ ကားစီးမယ္ဆုိေတာ့ ကိုယ့္မွာ ကားကတ္လည္း မရွိ၊ ေပးစရာ ပိုက္ဆံလည္းမရွိေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အားလုံးဆုံး႐ႈံးလုိက္ရတဲ့ ဘာမွမရွိေတာ့တဲ့ လူတေယာက္ကို ခံစားလုိက္ရေသးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဇနီးသည္ေပးတဲ့ အေႂကြေစ့နဲ႔ ကားသမားကိုေမး၊ က်သေလာက္ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ ေဆး႐ုံကေန အိမ္အျပန္လမ္း ကား သံုးမွတ္တုိင္ေလာက္ စီးမိမွ ေဆး႐ုံက Security Department က ဖုန္းဆက္လာတယ္၊ ကုိယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ ျပန္ေတြ႕ၿပီမို႔ လာျပန္ယူပါတဲ့။ ကိုယ့္မွာ ၀မ္းသာလုိက္တာဆိုတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ အဲဒါနဲ႔ ကမန္းကတန္း ကားေပၚကဆင္း၊ တကၠဆီငွားၿပီး ေဆး႐ုံကုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္သြား၊ ပိုက္ဆံအိတ္ ျပန္ယူရတယ္။<br /><br />ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ အေရးႀကီးတဲ့ ကတ္ေတြ တခုမွ မေပ်ာက္ေပမယ့္ နဂုိရိွတဲ့ ပိုက္ဆံ စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀ ေတာ့ ပါမလာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္ ပိုက္ဆံထက္ က်န္တာေတြက အေရးႀကီးေတာ့ သူတို႔ကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး ကုိယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ေလး ျပန္ယူခဲ့ေတာ့တယ္။ သူတုိ႔ကိုလည္း ဘာမွ အေသးစိတ္ ေမးမေနေတာ့ပါဘူး။ အေရးႀကီးတာေတြ ျပန္ရတာပဲ ကုိယ့္မွာ ၀မ္းသာလွပါၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ တဆက္တည္း စဥ္းစားမိတာက ကိုယ့္တုိင္းကိုယ့္ျပည္မွာဆုိရင္ေရာ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္သာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲဒီလို ျပန္ရဖုိ႔လြယ္ပါ့မလားေပါ့။ အင္း … ျပန္မရေတာ့လည္း ကံတရားေပါ့ေလ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ေပါ့ေလ်ာ့မႈေၾကာင့္ ျဖစ္တာဆုိေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ အျပစ္တင္ေပါ့။<br /><br />ဧၿပီ ၂၅ ရက္ စေနေန႔ကေတာ့ ကုိယ့္ဇနီးသည္ရဲ႕ေမေမ ေရာက္လာတယ္။ သားေလးေမြးၿပီးရင္ ကိုယ္ေတြက မကုိင္တတ္ မတြယ္တတ္ေတာ့ လူႀကီးတေယာက္ ရွိေနဖုိ႔ လုိအပ္တယ္ဆုိၿပီး ေခၚရတာေပါ့။ အေမလည္း ဒီေရာက္ၿပီးကတည္းက ပ်င္းေနေလရဲ႕။ ဒီမွာ လည္စရာပတ္စရာကလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားရွိတာမဟုတ္၊ ၿပီးေတာ့ ဇနီးသည္ကလည္း ဗုိက္ႀကီးတကားကားနဲ႔ သိပ္အေ၀းႀကီးသြားဖို႔ အဆင္မေျပတာ၊ ပင္ပန္းမွာစုိးတာနဲ႔ပဲ ဘယ္မွလည္း ဟုတ္တိပတ္တိ လုိက္မပို႔ျဖစ္ေသးဘူး။ သားေလးေမြးၿပီး အားလုံး ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္မွပဲ လုိက္ပုိ႔ရဦးေတာ့မယ္။<br /><br />လဆန္း ၂ ရက္ေန႔ကေတာ့ ဇနီးသည္နဲ႔ကုိယ္ ေဆး႐ုံမွာ Register သြားလုပ္ၾကတယ္။ ဒီမွာပဲ ေမြးမယ္ဆုိေတာ့ မေမြးခင္ တလႀကိဳၿပီး Register လုပ္ရတယ္ဆုိတာနဲ႔ သြားလုပ္ၾကတာ။ ၿပီးေတာ့ ေမြးဖြားရင္ ကုန္က်မယ့္ ခန္႔မွန္းစရိတ္ကုိလည္း Deposit ေပးခဲ့ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ရမယ့္အလုပ္တခု လုပ္ၿပီးသြားလုိ႔ စိတ္ေအးသြားရတယ္။<br /><br />ဒီလ ၄ ရက္ေန႔ကလည္း ဇနီးသည္က သားေလး ဒီတရက္ႏွစ္ရက္ သိပ္မလႈပ္ဘူးလို႔ ေျပာတာနဲ႔ စိတ္ပူၿပီး ေဆး႐ုံ သြားျပေသးတယ္။ ခါတုိင္းဆုိရင္ ညဘက္ အိပ္ရင္ သားေလးက တုိးလြန္း လႈပ္လြန္းလို႔ ဇနီးသည္ခမ်ာ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရရွာဘူး၊ အိပ္ေရးပ်က္ရွာတာေပါ့။ အခုၾကေတာ့လည္း သားေလးက သိပ္မလႈပ္လုိ႔တဲ့၊ သူ႕ခမ်ာ စိတ္ပူၿပီး အိပ္မေပ်ာ္ရွာဘူး၊ ကိုယ္က ႏွစ္သိမ့္ေတာ့လည္း မ်က္ရည္က်ရွာေသးတယ္။ ေအာ္ မိခင္ရဲ႕ေမတၱာလို႔ ေျပာရမလားပဲေနာ္။ အဲဒါနဲ႔ တနလၤာေန႔ ပုံမွန္အတုိင္း အလုပ္သြားၿပီး သူ႕အလုပ္က ကေလးေမြးဖူးတဲ့ မိခင္ေတြရွိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးၾကည့္တာ ခ်က္ခ်င္း ေဆး႐ုံသြားျပဖုိ႔ ေျပာၾကတာနဲ႔ ေန႔လယ္ပုိင္း ခြင့္ယူၿပီး ေဆး႐ုံသြားျပတယ္။ ေဆး႐ုံကလည္း ပုံမွန္ ကိုယ့္ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပရမယ့္ရက္မဟုတ္ေတာ့ ၂၄ နာရီဖြင့္တဲ့ Delivery Suite ကုိ သြားျပရတယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ ဇနီးသည္က အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ သူ႕ကို အထဲကို တန္းေခၚသြားတယ္။ ကုိယ့္ကုိေတာ့ အျပင္မွာပဲ ေစာင့္ေနရမတဲ့။ ကိုယ္လည္း ထုိင္ခုံမွာထုိင္ေစာင့္ရင္း ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြးေပါ့ေလ။<br /><br />ျပရတဲ့ေနရာကလည္း ကေလးေမြးတဲ့ေနရာဆုိေတာ့ ေတာ္ၾကာ ဗုိက္ႀကီးေတြနဲ႔ ၀င္သြားလိုက္ၾက၊ ေတာ္ၾကာ ေမြးၿပီးစလုိ႔ ယူဆရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကို ေဆး႐ုံအ၀တ္အစား၀တ္ၿပီး လက္တြန္းလွည္းေလးေတြနဲ႔ တြန္းၿပီး ေခၚလာလိုက္၊ ေမြးကင္းစကေလးေလးေတြကုိလည္း လွည္းထဲထည့္ၿပီး ေခၚလာလုိက္နဲ႔။ ကုိယ့္မွာ ေစာင့္ရင္း သူတုိ႔ကုိၾကည့္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာ ဘယ္အခ်ိန္ ကိုယ့္ဇနီးသည္ေလးလည္း အဲဒီလိုအ၀တ္ႀကီး၀တ္ၿပီး ထြက္လာမလဲလို႔ ေတြးလိုက္နဲ႔၊ စိတ္ထဲကလည္း ရသမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္လုိ႔ေပါ့။ ဒီၾကားထဲ ၀က္တုပ္ေကြးေၾကာင့္ ေပးထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံး တပ္ထားရေတာ့ လူလည္း အသက္႐ႉက်ပ္လာၿပီး မူးခ်င္သလုိလုိ အန္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေသးတယ္။ တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ထုိင္ေစာင့္ၿပီးေတာ့မွ ကိုယ္တုိ႔ျပေနၾကဆရာ၀န္ ဇနီးသည္ကိုေခၚသြားတဲ့ အခန္းထဲ ၀င္သြားတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကိုယ္လည္း ဘာရယ္မဟုတ္ ျပေနၾကဆရာ၀န္ကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ အားနည္းနည္းရွိသြားသလုိပဲ။ ေနာက္ ဆယ့္ငါးမိနစ္၊ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆရာ၀န္ျပန္ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ့္မွာလည္း ေမးလိုက္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရလိုက္ပါဘူး။ သူကလည္း သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔။ ျမင္လုိက္ရတာကလည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကဆုိေတာ့။<br /><br />ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေနေတာ့မွ ဇနီးသည္ ၿပဳံးၿပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႔ ထြက္လာတယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ျမင္လုိက္ရေတာ့မွပဲ ကုိယ္လည္း စိတ္ေအးရေတာ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆရာ၀န္က scan လုပ္ခုိင္းလို႔ တျခား အခန္းတခုမွာ scan သြားလုပ္၊ ၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ကုိျပန္ေျပာေပါ့။ ဇနီးသည္ျပန္ေျပာျပမွ သူ႕ကို အခန္းထဲေခၚသြားၿပီး ultra sound ႐ုိက္၊ ကေလးရဲ႕ ႏွလုံးကို ECG ႐ိုက္တယ္တဲ့။ သားေလးရဲ႕ ႏွလုံးခုန္ေနပုံကို screen မွာျပထားၿပီး ႏွလုံးခုန္တဲ့အသံကိုလည္း ၾကားေနရသတဲ့။ ႏွလုံးက ပုံမွန္ပဲတဲ့။ Scan လုပ္ေတာ့လည္း ကေလးက ပုံမွန္ရွိရမယ့္ အေလးခ်ိန္ရွိတယ္၊ က်န္တဲ့အေနအထားေတြလည္း အားလုံးေကာင္းတယ္ဆုိတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာ ျပန္လာခဲ့ရေတာ့တယ္။ အားလုံးၿပီးေတာ့ ညေနေစာင္း ၄ နာရီထုိးခါနီး၊ အဲဒီေတာ့မွပဲ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ေဆး႐ုံက food court မွာပဲ ေန႔လယ္စာ စားျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သားေလး က်န္းမာစြာရွိေနတယ္ဆုိတာ သိလုိက္ရေတာ့ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ စိတ္လည္း ေအးသြားရတာေပါ့ေလ။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ ေသာၾကာေန႔ (၈ ရက္ေန႔) က တခါ ပုံမွန္ဆရာ၀န္ျပရမယ့္ဆုိေတာ့ ေဆး႐ုံထပ္သြားရတယ္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ ဆရာ၀န္လည္း ပုံမွန္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးၿပီး သားေလးက အေနအထား ပံုမွန္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ ေခါင္းကေတာ့ ေအာက္စုိက္ေနၿပီဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က သားေလး သိပ္မလႈပ္ဘူးဆုိတာ မိခင္၀မ္းထဲက ေရအိတ္ေတြထဲမွာ ရွိသင့္တဲ့ ေရပမာဏ မရွိလုိ႔လို႔ ေျပာတယ္။ ေရအိတ္ေတြထဲမွာ ေရနည္းေနတဲ့သေဘာေပါ့။ အခုေတာ့ ပုံမွန္ပါပဲတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သားေလးက အေလးခ်ိန္ 2.8Kg ရွိေနၿပီတဲ့။ ဒါကေတာ့ လက္ရွိ ကုိယ္၀န္ ၃၆ ပတ္မွာ ရွိရမယ့္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ထက္ နည္းနည္းမ်ားေနေပမယ့္ သိပ္အထြားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာတယ္။ တကယ္ေမြးမယ့္အခ်ိန္မွာ သားေလးရဲ႕ ကုိယ္အေလးခ်ိန္က အမ်ားဆုံး 3.5Kg ပဲ ရွိသင့္တယ္တဲ့။ အဲဒီထက္ ထြားေနရင္ေတာ့ ခြဲေမြးရမယ့္ သေဘာေျပာတယ္။ မိခင္ကိုလည္း ကေလးမထြားမွာစုိးလို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အစားအမ်ားႀကီးမစားဖို႔ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ လရင့္ေနၿပီမုိ႔ အခုဆုိ တပတ္တခါ ျပဖို႔အတြက္ ေရွ႕တပတ္ ၁၅ ရက္ေန႔ကို ျပန္ခ်ိန္းလုိက္တယ္။ ကိုယ္တုိ႔လည္း ေမြးခါနီးဆုိေတာ့ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားရမလဲလို႔ ေမးေတာ့ ဘာမွလုပ္စရာမလုိဘူးတဲ့၊ ေဆး႐ုံက လိုအပ္တာ အကုန္လုပ္ေပးမတဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ကုိယ္ကေတာ့ အိမ္မွာ ဇနီးသည္ဗုိက္နာရင္ ေဆး႐ုံေျပးတဲ့အခါ ယူသြားမယ့္ အထုပ္ေတာ့ အဆင္သင့္ထုပ္ထားတာပါပဲ။ လုိအပ္တဲ့ ေစာင္၊ သဘက္၊ အက်ႌ စသည္ျဖင့္ေပါ့။<br /><br />အင္း… ဘာလုိလုိနဲ႔ သားေလးေတာင္ ေရာက္လာဖုိ႔ နီးလာပါေပ့ါ။ အခုဆိုရင္ ဇနီးသည္လည္း ႐ုံးက ခြင့္ယူထားၿပီမုိ႔ အိမ္မွာပဲ နားေနၿပီ။ အိမ္မွာနားေတာ့လည္း တရက္တရက္ ဟုိဟာေလးလုပ္စား၊ ဒီဟာေလး လုပ္စားေပါ့ေလ။ သူလည္း ဗုိက္ႀကီးတကားကားနဲ႔ ခ်က္၊ ကိုယ္ကလည္း ဒုိင္ခံစားေပါ့။ ေအာ္ အေမေရာက္ေနလို႔ ခ်က္ေကၽြးတာလည္း ပါတာေပါ့။ း) ဇနီးသည္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးတာေတြ စားရင္းနဲ႔ပဲ ကုိယ့္မွာလည္း သားေလးေမြးၿပီးရင္ဆုိတဲ့ အေတြး တမွ်င္တတန္းနဲ႔ ဒီရက္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနရတာေပါ့ေလ။ သားေလးေမေမ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ သားေလးကို အဆင္ေျပေျပ ေမြးဖြားႏုိင္ပါေစ…။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4784046525058344512?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-2140051936362092922009-05-06T13:24:00.002+08:002009-05-06T13:33:41.708+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />ငါ စကားလုံးေတြ ေရြးလာတယ္<br />ငါ ေျပေပ်ာက္ဖုိ႔<br />မင္း သက္သာဖို႔။<br /><br />ငါ့ေျခတစ္လွမ္းတုိင္း တစ္လွမ္းတုိင္း<br />ေရွ႕တုိးလုိ႔မရ<br />ေရွးပ်ဳိ႕မ်ား<br />ရတုဘုရင္၏ ရတုမ်ား ထစ္<br />ငါ့တုိ႔ ထစ္, ထစ္<br />ထစ္, ထစ္ ျပန္ဖတ္ေနသလိုပဲ။<br /><br />ပန္းသီးကိုစေတြ႕ခဲ့တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္မွ<br />ကုလား႐ုပ္ရွင္မွာ<br />ေဟာလီး၀ုဒ္႐ုပ္ရွင္မွာ<br />သန္းမ်ားစြာ သီခ်င္းဓာတ္ျပားမွာ<br />CNN သတင္းမွာ<br />သမုိင္းမွာ<br />ရွင္းေနတာကို ရွင္းေအာင္ေျပာမျဖစ္လုိ႔<br />ေျပာလုိ႔ျဖစ္တာ ေျပာေနရတဲ့ ကမၻာႀကီး။<br /><br />ငါဟာ ဖီလိုဆုိဖာ မဟုတ္ပါဘူး<br />အခ်စ္ဟာ မုန္လာဥနီပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-214005193636209292?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-34013072852944403862009-04-22T13:57:00.001+08:002009-04-23T23:07:14.632+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />ေတာအထပ္ထပ္<br />ေတာင္အထပ္ထပ္လို<br />ေဆာင္းအထပ္ထပ္ ေႏြအထပ္ထပ္<br />မုိးအထပ္ထပ္မွာ<br />အံကစားပြဲ ‘႐ႈံးေၾကးသင့္သူ’ လုိ<br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />‘ဂြင္းနက္’ စံခ်ိန္တင္ႏုိင္ရန္<br />ေႁမြမ်ားကင္းမ်ားနဲ႔ တစ္ခန္းထဲအတူတူ<br />ေနရသလိုပဲ ငါ့ အျဖစ္ဟာ<br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />သူ႕ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ငါ့ကုိ ႏႈတ္ဆက္ရာ<br />သူ႕ကိုယ္နံ႔ ငါမႀကိဳက္လို႔ ငါ မုန္႔ငတ္ခဲ့<br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />အႏုပညာတစ္ပုဒ္<br />အႏုပညာတစ္ရပ္ဟာ ရေတာင့္ရခဲပဲ<br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />အေလ်ာ အပ်က္ အၾကား အစပ္မ်ားသျဖင့္<br />ငါတုိ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေ၀းခဲ့ၾက<br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />အပုိင္ရန္လုိခံရ၍<br />ငါဟာ ရန္သူရရွိခဲ့ျပန္ရာ<br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />ငါ့ဒီကဗ်ာ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ရာ<br />ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ဒီနာရီ ဒီမိနစ္<br />ေနရတာ<br />ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3401307285294440386?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-38624846533518044952009-04-19T11:58:00.000+08:002009-04-19T11:59:00.595+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမွာ သစ္ပင္အႀကီးႀကီးေတြ<br />သစ္ရြက္ေႂကြ ေဖြးေဖြးေတြ<br />ငါတုိ႔ေတြ<br />ကားေတြ။<br /><br />ေခတ္ေတြ၊ ေကာင္မေလးေတြ<br />မျဖစ္ႏုိင္တာေတြ<br />တီထြင္ဘာသာစကားေတြ<br />ေငြေတြ။<br /><br />ၿပီး။ မုိးရာသီေတြ၊ ေဆာင္းရာသီေတြ<br />ေႏြရာသီေတြ၊ ပန္းေတြ။<br /><br />ၿပီး။ စာအုပ္ေတြ၊ ၀တၳဳေတြ<br />႐ုပ္ရွင္ပေဒသာေတြ၊ ႐ႈမ၀ေတြ၊ ေသြးေသာက္ေတြ<br />ျမ၀တီေတြ၊ ေငြတာရီေတြ၊ မုိးေ၀ေတြ။<br /><br />ၿပီး။ လက္ဖက္ရည္ေတြ၊ အရက္ေတြ<br />ဖိနပ္ေတြ၊ ေျခသည္းလက္သည္း လွီးခုံေလးေတြ။<br /><br />၂၂ ရက္ေန႔ ေရာက္ျပန္တာေတြ<br />၂၃ ရက္ေန႔ ေရာက္ျပန္တာေတြ။<br /><br />ၿပီး။ ‘ငါ ဘယ္မွာလဲေဟ့’ ၿပီး။ ‘ငါ ဘယ္မွာလဲေဟ့’<br />‘ငါ ဘယ္မွာလဲေဟ့’<br />ငါ့ဘာသာ ပုန္းတမ္းကစားတာေတြ။<br /><br />တာ၀ွာ၊ အီေကာ္ေနာမစ္<br />စထရင္း ဟုိတယ္ေတြ။<br /><br />၀ါဇီ၊ ေရႊၾကည္ေအး၊ ေရႊလမင္း<br />ျပည္သူ႕မုန္႔တုိက္ မရွိေတာ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3862484653351804495?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-57040413761842461342009-04-17T07:46:00.006+08:002009-04-17T08:18:03.905+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SefKtiNknxI/AAAAAAAAATI/LQZuRs-smCc/s1600-h/newyearwish.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 59px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SefKtiNknxI/AAAAAAAAATI/LQZuRs-smCc/s400/newyearwish.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325447968015556370" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-5704041376184246134?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-82535005160582846502009-04-16T10:55:00.001+08:002009-04-16T10:55:42.050+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />သူတုိ႔အႏုပညာက<br />ေငြေတြရၿပီး<br />ငါတုိ႔အႏုပညာက<br />ေငြေတြ မရဘူး။<br /><br />ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ငါဟာ ေဒ၀ဒတ္ျဖစ္ခဲ့ရ<br />ဒါေၾကာင့္မို႔ ငါဟာ မာရ္နတ္ျဖစ္ခဲ့ရ<br />ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ငါဟာ ဦးေက်ာက္လုံးျဖစ္ခဲ့ရ<br />ဒါေၾကာင့္မို႔ ငါဟာ အေမ့ အထင္လြဲ ခံခဲ့ရ။<br /><br />ဆုိင္းဘုတ္တုိင္းက<br />အျငင္းပယ္ခံခဲ့ရ။<br /><br />ဘုရားက အႏုပညာကို<br />တားျမစ္ေတာ္မူပါတယ္။<br /><br />ငါ့မွာ<br />ဘုရား တားျမစ္တဲ့အရာကုိ<br />ေငြမရ ေရႊမရ<br />ခ်စ္ခဲ့ရ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-8253500516058284650?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-72551752727539409332009-04-15T09:40:00.000+08:002009-04-15T09:41:44.294+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br /><span style="font-style:italic;">လမ္းထိပ္ကြမ္းယာဆုိင္က<br />သၾကားလုံးဟာခ်ဳိတယ္။<br />ဂ်ယ္ရီလူး၀စၥနဲ႔<br />သန္းႏြဲ႕ ရယ္ရတယ္။<br /><br />‘ဂၽြန္လ၏ မုိးေရမ်ား’ .. မွ<br /></span><br />အဲဒီလူေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ရယ္စရာေတြ လုပ္ျပတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ရယ္ရမွာ အားနာတယ္<br />အားနာနာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရယ္ပါတယ္<br />ရယ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ညစ္တယ္။<br /><br />တစ္ဆိတ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ယုံေစခ်င္ပါတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေပါ့ပါးသြားေအာင္ တကယ္ရယ္ခ်င္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7255175272753940933?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-28958954821120597472009-04-14T15:32:00.002+08:002009-04-14T15:33:12.183+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SeQ8MFy1rXI/AAAAAAAAARo/ns8pHkSMVso/s1600-h/padauk.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SeQ8MFy1rXI/AAAAAAAAARo/ns8pHkSMVso/s200/padauk.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324446837870275954" /></a><br />ဘာလိုလုိနဲ႔ ႏွစ္ကူးအတာသႀကၤန္ေတာင္ ေရာက္လာပါေပါ့… ကုိယ့္ေျမ ကိုယ့္ေရမွာ အတာသႀကၤန္နဲ႔ မဆုံရတာေတာင္ ၆ ႏွစ္ရွိၿပီ… တကယ့္တကယ္တမ္း သႀကၤန္ေတြမွာ မေပ်ာ္ျဖစ္တာလည္း ၾကာပါၿပီ။ ေနာက္ဆုံးႀကဳံခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမ သႀကၤန္မွာေတာင္မွ ဘယ္မွ ဟုတ္တိပတ္တိ သြားျဖစ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အိမ္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆးေန၊ လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကုိတခ်ဳိ႕နဲ႔ ၀ုိင္းဖြဲ႕၊ စကားေျပာ၊ အဲဒီေလာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သႀကၤန္က ကိုယ့္အတြက္ အမွတ္တရေတြ ရွိေနခဲ့တာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ ပထမဆုံး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စုၿပီး လည္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က (၁၉၉၀-၁၉၉၁ ေလာက္ကျဖစ္မယ္ထင္တယ္) ရန္ကင္း ၁၂ လုံးတန္းဘက္အေရာက္ ကုိယ္တုိ႔ကားကုိ ေျခေထာက္နဲ႔လွမ္းတားလို႔ ျပႆနာတက္ခဲ့ရာက သႀကၤန္ဆုိရင္ လည္ဖို႔ ေၾကာက္သြားတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ပုိင္းႏွစ္ေတြကေတာ့ တေယာက္ေယာက္က ကားနဲ႔ႀကဳံလို႔ ၀င္ေခၚရင္း ခဏတျဖဳတ္ လုိက္လည္ျဖစ္တာကလြဲလို႔ ဟုတ္တိပတ္တိ မဆင္ႏႊဲျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္မွာပဲ ေနျဖစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။<br />အမွတ္တရအျဖစ္ဆုံးကေတာ့ ၂၀၀၅ သႀကၤန္ေပါ့။ မဲေဆာက္မွာ ကိုယ္နဲ႔ကိုယ့္ခ်စ္ဇနီးေလးတုိ႔ လက္မွတ္ထုိးပြဲ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ႀကီး။ နီးစပ္ရာ ခင္မင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းတစုနဲ႔ ပြဲေလးတခု ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မဲေဆာက္ေရပူစမ္း၊ ေရတံခြန္ သြားလည္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ အေပ်ာ္ဆုံးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္တႏွစ္ပါပဲ။<br />ဒီႏွစ္ေတာ့လည္း ထူးထူးျခားျခား သႀကၤန္မွာ အလြမ္းပိုေနမိတယ္။ အမိေျမကို လြမ္းသလိုလုိ၊ ျပန္ခ်င္သလုိလုိနဲ႔ ခံစားခ်က္တမ်ဳိး ျဖစ္ေနမိတယ္။ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာကလည္း သႀကၤန္အေငြ႕အသက္နဲ႔ အေတာ္ေလးကင္းေ၀းတဲ့ ေနရာမုိ႔လားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ကုိယ့္သက္တမ္းတေလွ်ာက္ေတာ့ သႀကၤန္အေငြ႕အသက္နဲ႔ေ၀းၿပီး ေနရတဲ့ ပထမဆုံးႏွစ္တႏွစ္ပါပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြက ဒီမွာရွိတဲ့ ျမန္မာေတြစုၿပီး သႀကၤန္ပြဲ က်င္းပတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ ဒီက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာလည္း သႀကၤန္ပြဲ လုပ္ၾကတယ္တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ မသြားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဇနီးသည္ေလး ကုိယ္၀န္ရင့္လာတာလည္း ပါတာေပါ့။ နင့္မို႔ လူၾကားထဲသြားရင္း မေတာ္ တုိက္မိျပဳမိရင္ ခက္ရခ်ည့္ရဲဲ႕ဆုိၿပီး အိမ္မွာပဲ ႏွစ္ေယာက္သား နားနားေနေန ေနမိေတာ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ တႏွစ္မွ တခါသာႀကဳံရတဲ့ ကုိယ့္ ႐ိုးရာပြဲဆုိေတာ့လည္း လြမ္းဆြတ္တမ္းတတဲ့စိတ္က ျဖစ္မိတာပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2895895482112059747?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-784187920243618832009-04-09T10:22:00.000+08:002009-04-09T10:23:56.925+08:00သားေရ<br />ယဥ္ေက်းတဲ့လူ႕ေဘာင္မွာ<br />လူတေယာက္က လူတေယာက္ကို<br />႐ုိက္ႏွက္မႈမရွိေစရဘူး<br />ထုိးႀကိတ္ကန္ေက်ာက္မႈ မရွိေစရဘူး<br />ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းမႈမရွိေစရဘူး<br />ေသြးထြက္သံယို သတ္ျဖတ္တယ္ဆုိတာကေတာ့<br />ေ၀လာေ၀းေပါ့ကြယ္<br /><br />လူတေယာက္က လူတေယာက္ကုိ<br />နားလည္လက္ခံလာေအာင္<br />ေဆြးေႏြးေျပာဆုိလို႔ရတယ္<br />ညႇိႏႈိင္းတုိင္ပင္လို႔ရတယ္<br />ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်လုိ႔ရတယ္<br />နာလုိခံသာတဲ့စကားေတြနဲ႔<br />စည္း႐ုံးသိမ္းသြင္းလုိ႔ရတယ္<br />တေယာက္ကိုတေယာက္<br />ေမတၱာနဲ႔ဆက္ဆံတာ အေကာင္းဆုံးေပါ့ သားရယ္<br /><br />တေယာက္နဲ႔တေယာက္<br />အေပးအယူမွ်မွ်<br />အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ<br />တန္းတူညီမွ်မႈ<br />နားလည္ယုံၾကည္မႈရွိဖို႔ေတာ့ လုိတာေပါ့ကြယ္<br /><br />သားေရ<br />ေဖေဖတုိ႔ကမၻာေလးကို<br />ယဥ္ေက်းတဲ့လူ႔ေဘာင္ေလးျဖစ္ေအာင္<br />တည္ေဆာက္ၾကည့္ၾကပါစို႔ကြယ္………။<br /><br />ဘာရယ္မဟုတ္ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ႐ုိက္ႏွက္ဆုံးမတဲ့ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတြးတစ ေခါင္းထဲ၀င္လာရင္းနဲ႔ ေရးမိတဲ့ကဗ်ာေလးပါ။ အမိေျမကလြဲလို႔ က်ေနာ္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွထဲက ထုိင္းႏုိင္ငံနဲ႔ အခုေနေနတဲ့ စင္ကာပူမွာေတာင္ ကေလးေတြကုိ ႐ုိက္ႏွက္ဆုံးမတဲ့ျမင္ကြင္းမ်ဳိး မျမင္ေတြ႕ရသေလာက္ ရွားပါးပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အမိေျမမွာေတာ့ ကေလးေတြကို ႐ုိက္ႏွက္ဆုံးမတယ္ဆုိတာ ဘာမွ မထူးဆန္းတဲ့၊ ႐ိုးအီေနတဲ့ ပုံစံအျဖစ္ အခုထက္ထိ ျမင္ေတြ႕ေနရတုန္းပါပဲ။ ကေလးေတြကို ႐ုိက္ႏွက္ဆုံးမဖုိ႔ လိုအပ္ပါသလား၊ ႐ုိက္ႏွက္ဆုံးမလိုက္ေတာ့ေရာ အဲဒီကေလးေတြက တကယ္ပဲ ေကာင္းသြားေရာလား၊ ဘာမွ မသိနားမလည္ဘဲ မၾကာခင္ လူ႔ေလာကႀကီးထဲ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ရင္ေသြး သားေလးကို ဆုိရင္ေရာ ….. စသည္အားျဖင့္ ေတြးေတာမိတာနဲ႔ ေရးမိတာေလးပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-78418792024361883?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-18537369242519754282009-04-08T10:11:00.000+08:002009-04-08T10:12:00.214+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />ဒီမနက္ ကမၻာႀကီးကို နားေထာင္အၿပီး<br />ငါ ကမၻာႀကီးထဲ ခုန္အဆင္းမွာေပါ့<br />မ်က္ႏွာသစ္ရမယ္<br />သြားတုိက္ရမယ္။<br /><br />သြားတုိက္ရမယ္ ! ။<br /><br />အဲဒီမွာ ..<br />ငါ ဆတ္ခနဲ က်င္စက္ထိသလို<br />ငါခုပဲ အဲဒီျပကြက္ကို ျပန္ၾကည့္ရသလုိ အမွတ္ရရ<br />သူမရဲ႕ ‘သြားတုိက္ပုံ’ သ႐ုပ္ေဆာင္ျပကြက္ကေလး။<br /><br />သူမဟာ<br />သြားတုိက္ခဲ့<br />သြားတုိက္ၿပီး ပလုပ္က်င္း<br />ပလုပ္က်င္းၿပီး ပလုပ္ကုိ<br />ၿမိဳခ်လုိက္တယ္။<br /><br />ၿပီး။ သူမရဲ႕ဓာတ္ပုံ<br />သူမရဲ႕ KAWABATA MAMIKO ဆုိတဲ့အမည္<br />သူမရဲ႕ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္<br />ငါ ဖတ္ရတယ္။<br /><br />I am not an artist.<br />I am a .. worker တဲ့။<br /><br />ဒီကဗ်ာဖတ္မိတဲ့မိတ္ေဆြ<br />ခင္ဗ်ား သြားတုိက္ၿပီးပါၿပီလား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-1853736924251975428?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-50103113954022046592009-03-31T16:13:00.002+08:002009-03-31T16:14:14.918+08:00ေအာင္ခ်ိမ့္<br /><br />လည္ပင္းကို တုိင္းတယ္<br />ရင္အုပ္ကို တုိင္းတယ္<br />ပခုံး၊ ခါး<br />လက္ေမာင္းကို တုိင္းတယ္။<br /><br />လက္ေကာက္၀တ္ကို တုိင္းတယ္<br />အရွည္ကုိတုိင္းတယ္<br />‘ေကာ္တြန္ေနာ္’ ‘ၾကယ္သီး ၁၂ လုံးတပ္မယ္’<br />‘ေကာ္လာ ေထာင္မယ္’။<br /><br />အပ္ခ်ဳပ္ဆရာက<br />ေပႀကိဳးကို ပခုံးေပၚ ေခြတင္လုိက္တယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့<br />ငါ့ကုိ ရႊင္ရႊင္ၿပံဳးၿပံဳး ၾကည့္တယ္။<br /><br />အင္း။ ကဗ်ာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ရခ်င္လို႔<br />အဲဒါ ..<br />အဲဒီအက်ႌ၀တ္ၿပီး<br />ကဗ်ာ စပ္မလုိ႔။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-5010311395402204659?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-23179211012422870242009-03-26T10:21:00.000+08:002009-03-26T10:22:27.917+08:00ၿပီးခဲ့တဲ့တနဂၤေႏြေန႔က အစ္ကုိႀကီးလို ခင္မင္ရတဲ့သူတေယာက္ ကုိယ္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ လူႀကဳံနဲ႔ထည့္ေပးလုိက္လုိ႔ သြားယူျဖစ္တယ္။ အဲဒီထဲက တခ်ဳိ႕ကဗ်ာေလးေတြကို တင္မယ္လို႔ စိတ္ကူးရင္း အရင္ဆုံး ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဦးခ်ိမ့္ (ေအာင္ခ်ိမ့္) ရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္နဲ႔ စလုိက္မယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္နာမည္က “အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ” တဲ့။ အားလုံး ၁၅ ပုဒ္ပါတယ္။ စာအုပ္က ျမန္မာလုိေရာ၊ အဂၤလိပ္လိုေရာ ဘာသာႏွစ္မ်ဳိးနဲ႔ေပါ့။ ဘာသာျပန္တာကေတာ့ ဆရာေမာင္သာႏုိးပါ။ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ စာအုပ္တုိက္က ထုတ္တာပါ။ ကဗ်ာစာအုပ္အဖြင့္မွာ ကဗ်ာဆရာက ဒီလုိေရးထားေလရဲ႕။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">႐ႈံးပြဲမ်ားအတြက္ အမွတ္အသား</span><br /><br />ရယ္စရာပါ။ ငိုစရာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကဗ်ာပါ။ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဘ၀ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဖတ္ပါဦး။<br /><br />ေမာင္ေခ်ာႏြယ္က “ဘ၀ကို ဟာသျဖင့္ မြမ္းမံေသာအခါ အေတာ္အတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာ၏” လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ မၾကာေသးမီေလးကပဲ သုခမိန္လႈိင္က “ထိပ္ေပါက္ေခါင္းကြဲ.. ဒဏ္ရာေတြဆုိ ေရာင္စုံပတ္တီးလွလွ စည္းျပမယ္” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ေနတဲ့ သီခ်င္းအခ်ပ္က Bond မိန္းကေလးမ်ားတေယာအဖြဲ႕ ROYAL ALBERT HALL တင္ဆက္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ “ပူေလာင္မႈ” ပါၿပီး “ပူေလာင္မႈေျပေဆး” လည္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ပါပါတယ္။ အႏုပညာဟာ အံ့ၾသစရာပဲ။ ေရငတ္ေျပခဲ့တယ္။<br /><br />တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ခလုတ္ကသင္းဇာတ္ကုိ အရယ္အေမာမပ်က္ တစ္လတစ္ပုဒ္ မွန္မွန္ေရးေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ျပေနခဲ့ပုံပါပဲ။<br /><br />“အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ” ေပါ့။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူရယ္ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိျဖစ္ျဖစ္ ရယ္ပါ။ အလကား ေငါင္ေနမယ့္အတူတူ ရယ္ေနတာ မေကာင္းဘူးလား။<br /><br />တကယ္လို႔ “အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ” ကုိ မွားၿပီး “အသည္းကြဲ ကဗ်ာဆရာ” လို႔ ဖတ္ရင္လည္း .. ရပါတယ္။ You Okay: Thank You.<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ေအာင္ခ်ိမ့္<br />၅-၉-၂၀၀၈<br /><br /><span style="font-weight:bold;">အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁</span><br /><br />ကဂ်ဳိးကေဂ်ာင္ ဟုိေကာင္၀တ္လာတဲ့ တီရွပ္ဟာ ငါ့အျပာေရာင္ တီရွပ္ပဲ။ တံဆိပ္နဲ႔စာတန္းနဲ႔ [စာတန္းက Boney'm ရဲ႕ Slogan ကို ကူးေရးထားတာ] Love For Sale တဲ့။ အသက္အရြယ္ကိုမွမေထာက္ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔။<br /><br />ဒီေကာင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ မတုိးဘူး။ တြဲေနက်ထဲက သုံးေယာက္ ခြာသြားတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္း။ ထုိင္ရင္ ဒူးခ်ိတ္တယ္။ ထရင္ ခါးေထာက္တယ္။ စိတ္ပါရင္ ကဗ်ာေရးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ ကိုယ့္လူ။<br /><br />ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္ဘူး။ ‘သူနဲ႔တန္းတူတာ ကမၻာမွာကို ေရလိုက္ရင္ လက္ႏွစ္ဖက္ မျပည့္ဘူး’ လုိ႔ အၿမဲစဥ္းစားတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ကုိ စဥ္းစားတာ။ ငါ သိတာေပါ့ကြာ။ အဲဒါ ရယ္စရာလုိလုိ၊ ငုိစရာလုိလုိ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အခုိင္အမာသူငယ္ခ်င္း၊ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကုိယ့္မိန္းမနဲ႔ဆုိ သုံးေယာက္ေပါ့။ ေငြယူသုံးတယ္။ ဆာရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စားတယ္။ ရန္ျဖစ္လို႔ရတယ္။ အျခားသူေတြကို တစ္စက္မွ အထင္မႀကီးဘဲ ေနလို႔ရတယ္။ ဟား လုိ႔ရတယ္။ သနားလုိ႔ရတယ္။ အႏုပညာကို ႀကီးႀကီးခ်စ္ခဲ့တယ္။ ေဟာ..။ အခု ဟုိ ကဂ်ဳိးကေဂ်ာင္ေကာင္ လမ္းကူးလာၿပီ။ ငါ ေရးေနတဲ့ကဗ်ာကို လက္စသတ္မွ။<br /><br />လုံေလာက္တယ္<br />ငါတုိ႔ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ကုိးကားလုိ႔<br />ငါတုိ႔ လုံေလာက္တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2317921101242287024?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-21140422276002076102009-03-21T23:44:00.010+08:002009-03-21T23:54:27.362+08:00ဇနီးသည္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ တုိပါးယိုး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးလုပ္တဲ့ေန႔က ႐ုိက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပုံတခ်ဳိ႕နဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက အျပန္လမ္းမွာ ႐ုိက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပုံတခ်ဳိ႕ပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNkh2RAdI/AAAAAAAAARQ/T_1vAk3dyT8/s1600-h/SanMinWeddingDay-49.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNkh2RAdI/AAAAAAAAARQ/T_1vAk3dyT8/s200/SanMinWeddingDay-49.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315669856393167314" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNa5XhAoI/AAAAAAAAARI/4TbXPms0FEQ/s1600-h/SanMinWeddingDay-39.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNa5XhAoI/AAAAAAAAARI/4TbXPms0FEQ/s200/SanMinWeddingDay-39.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315669690907951746" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNTYv74-I/AAAAAAAAARA/M1uhjml7qGk/s1600-h/SanMinWeddingDay-32.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNTYv74-I/AAAAAAAAARA/M1uhjml7qGk/s200/SanMinWeddingDay-32.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315669561892922338" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNODb3eUI/AAAAAAAAAQ4/NeB9UGnsyiI/s1600-h/SanMinWeddingDay-24.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNODb3eUI/AAAAAAAAAQ4/NeB9UGnsyiI/s200/SanMinWeddingDay-24.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315669470272256322" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNIuD9ewI/AAAAAAAAAQw/FuqrwDz4730/s1600-h/SanMinWeddingDay-19.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNIuD9ewI/AAAAAAAAAQw/FuqrwDz4730/s200/SanMinWeddingDay-19.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315669378635496194" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNCMNP2eI/AAAAAAAAAQo/ko1PpIxzrLM/s1600-h/SanMinWeddingDay-12.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUNCMNP2eI/AAAAAAAAAQo/ko1PpIxzrLM/s200/SanMinWeddingDay-12.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315669266468428258" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUM8k-IQQI/AAAAAAAAAQg/DOga6MGlSu8/s1600-h/SanMinWeddingDay-09.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUM8k-IQQI/AAAAAAAAAQg/DOga6MGlSu8/s200/SanMinWeddingDay-09.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315669170036687106" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUMx8aD99I/AAAAAAAAAQY/XcDhAUUstwc/s1600-h/SanMinWeddingDay-02.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScUMx8aD99I/AAAAAAAAAQY/XcDhAUUstwc/s200/SanMinWeddingDay-02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315668987349301202" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScULpF0nqXI/AAAAAAAAAQQ/LJhuHuHrsfE/s1600-h/SanMinWeddingDay-22.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScULpF0nqXI/AAAAAAAAAQQ/LJhuHuHrsfE/s200/SanMinWeddingDay-22.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315667735746161010" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScULicHwKCI/AAAAAAAAAQI/Rru-G02yHnY/s1600-h/SanMinWeddingDay-21.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/ScULicHwKCI/AAAAAAAAAQI/Rru-G02yHnY/s200/SanMinWeddingDay-21.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315667621472905250" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2114042227600207610?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-32093509312607730042009-03-19T16:12:00.003+08:002009-03-19T16:24:33.432+08:00ဇနီးသည္ ကုိယ္၀န္ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ေတြးရေတာရ၊ ပူရပင္ရ၊ ျပင္ရဆင္ရ၊ လုိအပ္တာေလးေတြ ၀ယ္ထားဖုိ႔ စလုပ္လာရၿပီ။ သူ႕ခမ်ာလည္း သားေလးကို လြယ္ထားရတာ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ကာယိကဒုကၡေ၀ဒနာက ပိုပိုခံစားလာရတယ္ထင္တယ္။ ေတာ္ၾကာ ခါးနာလိုက္၊ ၿမီးေညႇာင့္႐ုိးကနာလုိက္၊ အလုိလုိေနရင္း ပင္ပန္းသလိုျဖစ္လုိက္နဲ႔၊ တခါတခါလည္း အားငယ္သလုိလို၊ ၀မ္းနည္းသလုိလိုျဖစ္လုိ႔တဲ့ မ်က္ရည္ကလည္း က်တတ္ေသးတယ္။ အခုလို မိဘသားခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိးမိတ္သဂၤဟေတြနဲ႔ ေ၀းေနရတဲ့ ေရျခားေျမျခားမွာဆုိေတာ့လည္း ႏွစ္ေယာက္သား တေယာက္ကိုတေယာက္ အားေပး၊ ကူညီေစာင့္ေရွာက္၊ ေဖးမရင္း အဆင္အေျပဆုံးျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ရတာေပါ့။ ပိုၿပီးနားလည္လာရတာက တေယာက္ကုိတေယာက္ နားလည္မႈရွိဖုိ႔ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးတယ္ဆုိတာပါပဲ။<br /><br />သူလုပ္ရတဲ့အလုပ္ကလည္း တေန႔တေန႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာပဲ ထုိင္ေနရတဲ့အလုပ္ဆုိေတာ့ အထုိင္မ်ားလုိ႔လားမသိ၊ ခါးက တခ်က္တခ်က္ နာတယ္တဲ့။ တခါတခါက်ေတာ့လည္း ညဘက္ အိပ္ေနရင္း သားက လႈပ္ေတာ့ သူ႕ခမ်ာ ႏုိးႏုိးေနတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆီးကလည္း မၾကာမၾကာ ထထသြားရတယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း အိပ္ေရးပ်က္ရွာတာေပါ့ေလ။ သားေလးကလည္း အခုတေလာ ေတာ္ေတာ္ေလး လႈပ္တယ္။ တခါတခါ သူ႕ဗုိက္ကုိစမ္းခုိင္းလို႔ စမ္းၾကည့္ရင္ ဒုတ္ဒုတ္ ဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ အထဲက သားေလးလႈပ္ေနတာကို ခံစားသိနဲ႔ သိေနၿပီ။ ကိုယ္ေတြအတြက္ကေတာ့ သားဦးဆုိေတာ့ အေတြ႕အႀကဳံအသစ္ေတြေပါ့ေလ။<br /><br />ဟိုတေလာက ဒီမွာေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီ သြားလည္ျဖစ္တယ္။ သူ႔အမ်ဳိးသမီးကလည္း ၿပီးခဲ့တဲ့ဒီဇင္ဘာလကမွ သားေလးေမြးထားတာ။ သူ႔အတြက္ကေတာ့ သုံးေယာက္ေျမာက္ ရင္ေသြးဆုိေတာ့ နဂုိအေတြ႕အႀကဳံရွိထားၿပီးသားမုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ပုံပါပဲ။ ကုိယ္ေရာက္သြားေတာ့ သူ႕သားေလးကိုျပရင္း ဒီေန႔ပဲ ကေလးကို ေရခ်ဳိးေပးၿပီး ဆံပင္ေတြရိတ္ေပးထားသတဲ့။ အင္း… ကိုယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီေလာက္ပိစိေကြးေလး၊ လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔ဆုိေတာ့ လုပ္ရဲလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း လုိအပ္လာရင္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရမွာေပါ့ေလ၊ ဒီလုိပဲ အားေမြးရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ထက္အရင္ အေတြ႕အႀကဳံရွိထားၿပီးသားမို႔ လုိအပ္တဲ့အႀကံဉာဏ္ သိခ်င္တာေလးေတြလည္း ေမးရစမ္းရတာေပါ့ေလ။<br /><br />အဲဒီလုိပဲ ဇနီးသည္က သူ ရွာေဖြဖတ္မိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးတခုကို လမ္းၫႊန္လို႔ ဖတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီထဲမွာလည္း ဘေလာ့ဂ္ပုိင္ရွင္က ဒီမွာကုိယ္၀န္ေဆာင္တဲ့ သူေတြအတြက္ သိသင့္သိထုိက္တဲ့ အႀကံျပဳခ်က္ေလးေတြ၊ ကုန္က်စရိတ္၊ သူတုိ႔သားေလးအေၾကာင္း၊ ကေလးအတြက္လုိအပ္တဲ့ အသုံးအေဆာင္ေလးေတြ ၀ယ္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္ဟာအဆင္ေျပတယ္၊ စသည္ လမ္းၫႊန္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အဲဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို <a href="http://yazakyaw.blogspot.com/">ဒီေနရာမွာ</a> ၾကည့္လုိ႕ရပါတယ္။<br />ဒီေန႔ေတာ့ အိမ္မွာ၀ယ္ထားတဲ့ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ေတြသိသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြေရးထားတဲ့ “ကိုးလလြယ္ ဆယ္လေမြး” ဆုိတဲ့စာအုပ္ေလး ျပန္ဖတ္မိတယ္။ အဲဒီထဲက ထပ္သိလုိက္ရတာက သားဦးေမြးမယ့္မိခင္ အရပ္သိပ္ပုလြန္းရင္ (၄ ေပ ၁၀ လကၼေအာက္)၊ အသက္သိပ္ငယ္လြန္းရင္ (၁၈ ႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္)၊ အသက္သိပ္ႀကီးလြန္းရင္ (အသက္ ၃၅ ႏွစ္အထက္)၊ ေမြးရဖြားရ ခက္သတဲ့။ ေတာ္ေသးရဲ႕၊ ကုိယ့္ဇနီးသည္ေလးကေတာ့ အဲဒီထဲက အခ်က္ေတြနဲ႔ အကုန္ကင္းလြတ္လို႔။<br /><br />ကုိယ္၀န္သည္က သိပ္၀လြန္းရင္လည္း ကေလးကို စမ္းရျပဳရတာ အခက္အခဲရွိေတာ့ တခါတေလ ေမြးရဖြားရ အခက္အခဲေတြ႕တတ္သတဲ့။ အင္း ကိုယ့္ဇနီးသည္ေလးကေတာ့ နည္းနည္း၀တဲ့အထဲမွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလြန္အကၽြံအ၀ႀကီးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ စံႏႈန္းအရ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္အေနနဲ႔ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေပါင္ ၈၄ ထက္မနည္း၊ ၁၅၄ ထက္ မမ်ားသင့္ဘူးတဲ့။ သိစရာအခ်က္ေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း အကုန္လုံး အစစကုိက္ညီတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးေတာ့ မရွိႏုိင္ဘူးထင္တာပဲ။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာပီပီ ကေလးရဲ႕ကုသိုလ္ကံ၊ လူႀကီးရဲ႕ကုသုိလ္ကံ၊ ဒါေတြကလည္း ရွိေသးတာမုိ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အေနအထုိင္ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္၊ ကုိယ္၀န္ေဆာင္တေယာက္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္၊ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈေလးေတြ ပုံမွန္လုပ္ေပး၊ ေမြးဖုိ႔ဖြားဖုိ႔အတြက္ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ျပင္ဆင္၊ အနားမွာရွိတဲ့ လင္ေယာက္်ားကလည္း အားေပးကူညီရင္း အဆင္ေျပေျပ၊ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕နဲ႔ က်န္းမာတဲ့သားေလး ေမြးဖြားလာဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတာပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3209350931260773004?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-42655347257849846932009-03-10T13:05:00.001+08:002009-03-10T13:11:18.029+08:00ကိုယ္ငယ္ငယ္က မွတ္မွတ္ရရ ေပ်ာ္ရႊင္မိတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြထဲက တခုကေတာ့ ရံဖန္ရံခါ ကိုယ္တုိ႔မိသားစုရယ္၊ ေဖ့အစ္မႀကီး ကုိယ္တို႔ႀကီးႀကီး လင္မယားရယ္၊ သူ႕သားသမီး ေျမးတခ်ဳိ႕နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ဘုရားအစုံ သြားဖူးၾကတာပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကုိယ့္ေမြးရပ္ သဃၤန္းကၽြန္းမွာပဲ ေနေနတုန္း။ ေဖကလည္း ႐ုံးကားေလးသုံးေနႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့ တခ်ဳိ႕႐ုံးပိတ္ရက္ေတြမွာ ေရႊတိဂုံ၊ မယ္လမု၊ ဗုိလ္တေထာင္၊ က်ဳိကၠဆံ၊ က်ဳိကၠလို႔၊ က်ဳိကၠလဲ့၊ ကမၻာေအး စသည္ ဘုရားဖူး ထြက္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ေဖက သူ႕အစ္မႀကီးဇနီးေမာင္ႏွံကိုလည္း လုိက္ပို႔ရင္းေပါ့။ ကုိယ္တုိ႔ကေလးေတြကလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကားႀကီးစီးၿပီး အျပင္ထြက္ေနရရင္ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ။ ၿပီးရင္ ခရီးတေထာက္အျဖစ္ ကိုယ္တုိ႔ သဃၤန္းကၽြန္း၊ ဘီအုိစီနားက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ႀကီးတဆုိင္ (ဆုိင္နာမည္က “ဧည့္သည္” ထင္တယ္၊ သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး) မွာ ေပါင္မုန္႔ေရခဲညႇပ္ ၀င္စားၾကတယ္။ အဲဒီအစားအစာကလည္း အဲဒီတေနရာပဲ စားျဖစ္သလုိ မေမ့ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းလည္းေကာင္း၊ ႀကိဳက္လည္းႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာမုိ႔ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္မိတယ္။<br />ေနာက္တခုမွတ္မိတာက အဲဒီလိုပဲ တခါတရံ အားလပ္ရက္ေလးေတြမွာ ေဖက (အမ်ားအားျဖင့္ ေဖရယ္၊ ေမရယ္၊ မမနဲ႔ ကုိယ္ ေလးေယာက္ပဲျဖစ္တာမ်ားတယ္။ အစ္ကုိႀကီးကေတာ့ လူပ်ဳိေပါက္၊ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမင္တဲ့ အရြယ္ဆုိေတာ့ မလုိက္တာမ်ားတယ္။) ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ အေနာ္ရထာလမ္းနဲ႔ ဆူးေလဘုရားလမ္းေထာင့္မွာရွိတဲ့ မဂၤလာကဖီးမွာ လုိက္ေကၽြးေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီဆုိင္ေရာက္ရင္ ကိုယ္တုိ႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ပြဲေတာ္ပဲေပါ့၊ အဲဒီဆုိင္က ေပါက္စီ၊ အသားေပါင္း၊ နံ႐ုိးေပါင္း၊ ငါးေပါင္း၊ ဘဲသားမုန္႔၊ စသည္ ကိုယ္တုိ႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အျပတ္တြယ္တာပဲ။ ကုိယ္တုိ႔ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကလည္း ေပါက္ဆီ၊ ၀က္သားေပါင္းဆုိ အေသႀကိဳက္ေတာ့ တေယာက္ကုိ ႏွစ္လုံးသုံးလုံး၊ အသားေပါင္းဆုိလည္း တပြဲႏွစ္ပြဲ တြယ္ပစ္တာပဲ။ ေဖနဲ႔ေမကေတာ့ ကုိယ္တို႔စားတာၾကည့္ၿပီး ပီတိျဖစ္၊ ေဖ့႐ုံးကားေမာင္းတဲ့ လူႀကီးေတြဆုိလည္း ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ စားႏုိင္ပုံကုိၾကည့္ၿပီး တအံ့တၾသျဖစ္ေပါ့။ အသက္ အေတာ္အတန္ႀကီးလာတဲ့အထိ အဲဒီကားေမာင္းတဲ့ ဦးေလးႀကီးေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရင္ ကိုယ္တုိ႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အဲဒီတုန္းက ဘယ္လုိစားႏုိင္ေၾကာင္း တအံ့တၾသ၊ ၀မ္းသာအားရ ျပန္ေျပာတတ္ၾကတယ္။<br />ငယ္ငယ္တုန္းက စားႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ အခု ႀကီးလာေတာ့ သိပ္မစားႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္မွတ္မွားေနၾကဦးမယ္။ ငယ္တုန္းကလည္း ငယ္အထြာနဲ႔၊ အခု ႀကီးလာေတာ့လည္း ႀကီးအထြာနဲ႔ စားႏုိင္တာပါပဲ။ အခုအခ်ိန္ၾကေတာ့ ကိုယ္က အစားဆုိရင္ ကိုယ္တုိင္လည္း ေကာင္းေကာင္းခ်က္ၿပီးစား၊ ကိုယ္နဲ႔ အနီးကပ္ရွိေနတဲ့သူကိုလည္း အတင္းေကၽြးတတ္ေသးတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ ကုိယ္တုိ႔အိမ္ေထာင္သက္ ၅ ႏွစ္အတြင္း ဇနီးသည္ေလးခမ်ာ ကုိယ္အေလးခ်ိန္ ၂၀ ကီလုိေလာက္ တက္လာတာသာၾကည့္ေပေတာ့။ း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4265534725784984693?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-16385765448943667452009-03-03T15:47:00.001+08:002009-03-03T15:57:15.271+08:00ၾကည္ေမာင္သန္း<br /><br />ညီေလး<br />ငါတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္မေျပးဘူး<br />ထြက္မေျပးဘူး<br />ဒါဟာ ငါတုိ႔ရဲ႕ သစၥာ <br />ညီေလး<br />ခုဆုိ မင္းက အတြင္းေၾက<br />ငါတုိ႔က အျပင္ေၾက<br />ညီေလး<br />ေသြးဟာ ေသြးပဲ<br />ဘယ္ေတာ့မွ ေရ မျဖစ္ဘူး<br /><br />ညီေလး<br />ညီညီလြင္က ေျပာတယ္<br />မင္းအတြက္ ေန႔စဥ္ ေမာရသုတ္ ရြတ္မယ္တဲ့<br />ညီေလး<br />သိန္းသိန္းကေျပာတယ္<br />ေပ်ာ္လုိ႔ ခုန္ခ်ၾကတာပဲ<br />ဒုကၡ ခံၾကရမွာေပါ့တဲ့<br />ညီေလး<br />ရဲေဌးက ေျပာတယ္<br />ငါတုိ႔ေတြ ရွင္ကဲြပါကြာ<br />မၾကာခင္ ျပန္ေတြ႕ၾကရမွာပါတဲ့<br /><br />ဟုတ္တယ္ ညီေလးေရ<br />ေသကဲြေပါင္းမ်ားစြာ<br />ငါတုိ႔ ေတြ႕ခဲ့ၿပီးပါၿပီ<br /><br />ညီေလးေရ<br />အဆင္ေျပေတာ့လဲ “ဟုိက္ ေကာ္မရွင္နာ”<br />အဆင္မေျပေတာ့လဲ “ေဇ”<br />တုိ႔ေတြ “ေဇ” ေသာက္လုိက္ “ေဘ”၀တ္လုိက္နဲ႔<br />မုိက္မုိက္မဲမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတာ<br /><br />ညီေလးေရ<br />မင္းမရွိေတာ့<br />ငါတုိ႔ရဲ႕ မယ္ဇလီပင္လည္း ေျခာက္ေသြ႕ပါတယ္ကြာ...<br /><br />ညီေလး<br />မင္းက အစားေကာင္း အေသာက္ေကာင္း ၾကိဳက္တယ္<br />အခ်က္အျပဳတ္ ၀ါသနာပါတယ္<br />မင္းနဲ႔ငါ မနက္တုိင္း ေစ်းအတူ သြားခဲ့ၾကတာ<br />ခုေတာ့လည္း လြမ္းစာ<br />ညီေလး<br />လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က စားပဲြထုိးက ေမးတယ္<br />သူငယ္ခ်င္း မပါဘူးလားတဲ့<br /><br />ညီေလး<br />ကုန္စိမ္းသည္ေတြ ငါးစိမ္းသည္ေတြက ေမးတယ္<br />ဗုိက္ပူမပါဘူးလားတဲ့<br /><br />ညီေလး<br />မမုိးက ေမးတယ္<br />လံုးေခ်ာ ဘယ္ေပ်ာက္ေနလဲတဲ့<br /><br />ညီေလး<br />ထပ္ေျပာဦးမယ္<br />ငါတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္မေျပးဘူး<br />ထြက္မေျပးဘူး<br />ဒါဟာ ငါတုိ႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ<br />ငါတုိ႔ရဲ႕ ေသြးအမ်ဳိးအစား<br />ငါတုိ႔ရဲ႕ တရားအမွန္<br /><br />ညီေလး<br />ငွက္တေသာင္း နားႏုိင္ဖုိ႔<br />သစ္ေကာင္းတပင္ ျဖစ္ခဲ့ရင္<br />မင္း တာ၀န္ေက်ပါတယ္ကြာ.....။ ။<br />(မုိးမခအင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-1638576544894366745?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-6644920343888625072009-02-16T13:07:00.007+08:002009-02-16T13:09:56.067+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj1GvGCLrI/AAAAAAAAALo/Uz0YS3G3V8M/s1600-h/MyBelovedOne13.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 239px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj1GvGCLrI/AAAAAAAAALo/Uz0YS3G3V8M/s320/MyBelovedOne13.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303258057298554546" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj1AGWo7QI/AAAAAAAAALg/4zbJTjljP94/s1600-h/MyBelovedOne08.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj1AGWo7QI/AAAAAAAAALg/4zbJTjljP94/s320/MyBelovedOne08.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303257943283133698" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj071YYWBI/AAAAAAAAALY/cMpRROwZ7BQ/s1600-h/MyBelovedOne07.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 219px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj071YYWBI/AAAAAAAAALY/cMpRROwZ7BQ/s320/MyBelovedOne07.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303257870007556114" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj016-yIWI/AAAAAAAAALQ/DhPXWZi6do0/s1600-h/MyBelovedOne04.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 243px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj016-yIWI/AAAAAAAAALQ/DhPXWZi6do0/s320/MyBelovedOne04.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303257768431591778" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj0wrBjQ0I/AAAAAAAAALI/gWEvE1IviZ4/s1600-h/MyBelovedOne03.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj0wrBjQ0I/AAAAAAAAALI/gWEvE1IviZ4/s320/MyBelovedOne03.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303257678248887106" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj0rehMFVI/AAAAAAAAALA/kzu1pVdXBPo/s1600-h/MyBelovedOne02.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 253px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZj0rehMFVI/AAAAAAAAALA/kzu1pVdXBPo/s320/MyBelovedOne02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303257588992578898" /></a><br />သားေလးကို လြယ္ထားရတဲ့ သားေလးရဲ႕ေမေမ။ ကိုယ့္အစ္ကုိႀကီးက သူ႕ကုိ “ငါ့ညီမက ဗုိက္ေလးနဲ႔က် ပိုၿပီးခန္႔လာတယ္” လို႔ ေျပာၿပီးကတည္းက အျပင္သြားဖုိ႔ အက်ႌအ၀တ္အစားလဲၿပီးတာနဲ႔ ဓာတ္ပုံ ႐ုိက္ခုိင္းေတာ့တာပဲ။ း)။ ကုိယ့္အစ္ကုိႀကီးေျပာတာလည္း ဟုတ္ေနေတာ့ ကုိယ္ကလည္း အၿမဲ လုိလုိခ်င္ခ်င္ ႐ိုက္ေပးပါတယ္။ း)။ ေအာ္ ႂကြားစရာေလးကလည္း ရွိေနတာကိုး။ သူ ႐ုံထားတဲ့ ပု၀ါေလးက Valentine Day အမွတ္တရ ကုိယ္၀ယ္ေပးထားတာေလ။ အဲဒါေလးကို ႐ုံလုိက္တုိင္း ကိုယ့္ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးျငင္သာစြာ ေထြးေပြ႕ခံရတယ္လို႔ သူမ ခံစားႏုိင္ေစဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ၀ယ္ေပးမိခဲ့တာပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-664492034388862507?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-79464879984684471032009-02-16T12:39:00.004+08:002009-02-16T12:40:59.210+08:00သားေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕က ေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြနဲ႔ သူ႕ရဲ႕စုဘူးေလး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjuS-JEh4I/AAAAAAAAAK4/fiZGhBccdk0/s1600-h/ForMyBabyBoy03.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 294px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjuS-JEh4I/AAAAAAAAAK4/fiZGhBccdk0/s320/ForMyBabyBoy03.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303250570914858882" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjuPngpujI/AAAAAAAAAKw/rHhWYxZH2lo/s1600-h/ForMyBabyBoy02.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 291px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjuPngpujI/AAAAAAAAAKw/rHhWYxZH2lo/s320/ForMyBabyBoy02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303250513300142642" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjuLscaknI/AAAAAAAAAKo/jxxNJy9aYS0/s1600-h/ForMyBabyBoy01.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjuLscaknI/AAAAAAAAAKo/jxxNJy9aYS0/s320/ForMyBabyBoy01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303250445905072754" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7946487998468447103?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-41755242731274521692009-02-16T12:25:00.010+08:002009-02-16T12:36:22.151+08:00Ultra Sound ႐ုိက္ထားတဲ့ သားေလးရဲ႕ပုံေလးေတြ။ Scanner မရွိေသးလို႔ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ၿပီးပဲ တင္လုိက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုံေလးေတြက နည္းနည္း၀ါးေနသလားမသိ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သားေလးက တစတစ ပုံမွန္ ဖြံ႕ထြားေနေလရဲ႕။ ဟိုတရက္က ရန္ကုန္အိမ္နဲ႔ဖုန္းေျပာတုန္း ကုိယ့္ရဲ႕ တဦးတည္းေသာ ၉ ႏွစ္အရြယ္ တူမေလးကုိ ေနာက္မိတယ္၊ “ဦးငယ္သားေလးက ဦးငယ္နဲ႔ သိပ္တူတာပဲ၊ ဦးငယ္လုိပဲ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေခ်ာေခ်ာေလးလို႔ ေျပာေတာ့ တူမေလးက အံမယ္ ေမြးေတာင္ မေမြးရေသးဘဲနဲ႔ ႂကြားေနလုိက္တာ” လို႔ ျပန္ပက္ေလရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကိုအခ်စ္ေလ်ာ့မွာ စုိးလုိ႔ထင္ပါရဲ႕၊ ငိုခ်င္ခ်င္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ တတ္လည္းတတ္တဲ့ တူမေလး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဦးငယ္က သမီးရွိၿပီးသားမုိ႔လို႔ သားေလးပဲ လုိခ်င္တာ၊ သမီးက နံပါတ္တစ္ပါပဲလို႔ သူေက်နပ္ေအာင္ ျပန္ေခ်ာ့လိုက္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သူကလည္း သမီးကလည္း ဦးငယ္ကုိပဲ အခ်စ္ဆုံးပါတဲ့။ အင္း သူ႕ဘႀကီးမ်ားၾကားရင္ေတာ့ မနာလိုျဖစ္ဦးမွာပဲ။ း)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtNJhxNvI/AAAAAAAAAKg/yW-lDdmGzCE/s1600-h/MyBabyBoy-21weeks03.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtNJhxNvI/AAAAAAAAAKg/yW-lDdmGzCE/s320/MyBabyBoy-21weeks03.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249371380397810" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtKKhaIGI/AAAAAAAAAKY/su4GRyGow4s/s1600-h/MyBabyBoy-21weeks02.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 224px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtKKhaIGI/AAAAAAAAAKY/su4GRyGow4s/s320/MyBabyBoy-21weeks02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249320107712610" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtHQ9DgZI/AAAAAAAAAKQ/_aMzkOPX0lQ/s1600-h/MyBabyBoy-21weeks01.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 202px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtHQ9DgZI/AAAAAAAAAKQ/_aMzkOPX0lQ/s320/MyBabyBoy-21weeks01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249270294675858" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtEARgtLI/AAAAAAAAAKI/VpH0d1xojco/s1600-h/MyBabyBoy-19weeks02.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtEARgtLI/AAAAAAAAAKI/VpH0d1xojco/s320/MyBabyBoy-19weeks02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249214277465266" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtBW_c_UI/AAAAAAAAAKA/4WVUvOStyAs/s1600-h/MyBabyBoy-19weeks01.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 264px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjtBW_c_UI/AAAAAAAAAKA/4WVUvOStyAs/s320/MyBabyBoy-19weeks01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249168836132162" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjs9pLLVhI/AAAAAAAAAJ4/EBQ6SUEEVS0/s1600-h/MyBabyBoy-16weeks.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 248px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjs9pLLVhI/AAAAAAAAAJ4/EBQ6SUEEVS0/s320/MyBabyBoy-16weeks.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249104997668370" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjs4nvIdUI/AAAAAAAAAJw/RNmg38YVdRA/s1600-h/MyBabyBoy-12weeks.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 230px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjs4nvIdUI/AAAAAAAAAJw/RNmg38YVdRA/s320/MyBabyBoy-12weeks.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249018712257858" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjs1_1M9TI/AAAAAAAAAJo/-1HPJKCWJyQ/s1600-h/MyBabyBoy-11weeks.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjs1_1M9TI/AAAAAAAAAJo/-1HPJKCWJyQ/s320/MyBabyBoy-11weeks.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303248973640561970" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjswb9nHlI/AAAAAAAAAJg/JQL-gW-vpbc/s1600-h/MyBabyBoy-6weeks.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 255px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SZjswb9nHlI/AAAAAAAAAJg/JQL-gW-vpbc/s320/MyBabyBoy-6weeks.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303248878112808530" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4175524273127452169?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-86121334679936757202009-02-12T19:29:00.001+08:002009-02-12T19:33:01.032+08:00သားေလးေမြးလာရင္ ကိုယ္ငယ္ငယ္က ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ ေနမႈထုိင္မႈပုံစံ၊ စိတ္ခံစားခ်က္ အဲဒါေတြထဲက ေကာင္းတာေလးေတြယူၿပီး မေကာင္းတာေတြကို သူ မႀကဳံေတြ႕၊ မခံစားႏုိင္ေစဖို႔ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ေပးမယ္လုိ႔ စဥ္းစားထားတယ္။<br /><br />ကိုယ္က မိသားစုထဲမွာ အငယ္ဆုံး၊ ကုိယ္တု႔ိေမာင္ႏွမေတြက ပွ်မ္းမွ် ၂ ႏွစ္ႀကီး၊ ၂ ႏွစ္ငယ္ေတြ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္အႀကီးဆုံး အစ္ကုိႀကီးနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔က ၇ ႏွစ္ကြာတာဆုိေတာ့ ၾကားထဲက တႏွစ္ ဘယ္ေပ်ာက္သြားလဲ ကိုယ္လည္း မစဥ္းစားတတ္ဘူး။ း) ကုိယ့္အထက္က ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမထဲမွာ တဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး၊ ကိုယ့္အစ္မ။ သူက ကိုယ့္ထက္ ၂ ႏွစ္ႀကီးတယ္။ အစ္ကုိလတ္ကေတာ့ ကုိယ္တို႔ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ဆုံးသြားေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္တာေတြက ေရးေတးေတးပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ အထက္ေအာက္ ေမာင္ႏွမေတြ နီးစပ္ၾကတဲ့ ထုံးစံအတုိင္း ကုိယ္နဲ႔ကုိယ့္အစ္မကလည္း ငယ္ငယ္က အတူတူေဆာ့ဖက္၊ ေက်ာင္းသြားဖက္၊ သူနဲ႔ပဲ အနီးစပ္ဆုံးလုိ ျဖစ္တာေပါ့။<br /><br />ကုိယ့္အေဖနဲ႔ အေမက ၀န္ထမ္းေတြဆုိေတာ့ မုိးလင္းတာနဲ႔ အလုပ္သြား၊ ညေနေစာင္းမွ ျပန္ေရာက္ၾကတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အေမက ေစာၿပီးျပန္ေရာက္တာ မ်ားပါတယ္။ အေဖကေတာ့ လမ္းမွာ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ထုိင္ရင္ထုိင္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔တပည့္သားခ်င္းမ်ားက ျပဳစုတာနဲ႔ တခြက္တဖလား ေမာ့ၿပီးမွပဲ ျပန္လာတာမ်ားတယ္။ ညေန မိဘေတြ ျပန္မေရာက္ခင္ အိမ္အလုပ္ေတြကို အလွည့္က် လုပ္ရေလ့ရွိတယ္။ ကိုယ္တို႔ အေတာ္ငယ္ေသးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ အစ္ကုိႀကီးပဲ လုပ္ရတာ မ်ားပါတယ္။ ေရခပ္၊ ၾကမ္းတုိက္၊ ထမင္းအုိး၊ ေရေႏြးအုိးတည္၊ စသည္ေပါ့။ ကုိယ္ ငါးတန္း ေျခာက္တန္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေရခပ္၊ ၾကမ္းတုိက္ စသည္ တခ်ဳိ႕အိမ္အလုပ္ေတြကို ခြဲတမ္းနဲ႔လုပ္ရတယ္။ မီးဖုိေခ်ာင္အလုပ္ကေတာ့ အစ္ကုိႀကီးနဲ႔ အစ္မ လုပ္ရတယ္။<br /><br />မနက္ အလုပ္မသြားခင္ အေမက ဒီေန႔ ဘယ္သူဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာ ခြဲတမ္းခ်ေပးေလ့ရွိတယ္လုိ႔ မွတ္မိေနတယ္။ ညေနျပန္လာလို႔ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္ၿပီးေအာင္ မလုပ္ထားရင္ေတာ့ အေမ့ရဲ႕လက္သံနဲ႔ ေတြ႕ၿပီသာမွတ္။ ကေလးဆုိေတာ့ တခါတေလ အေဆာ့မက္ရင္း မလုပ္မိတာ၊ ေနာက္က်သြားတဲ့အခါလည္း ရွိတာေပါ့။ ေရခပ္ရတာကလည္း အိမ္နဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းေတာ့ တခါတေလ ပ်င္းၿပီး မလုပ္ျဖစ္တာ ရွိတတ္ေသးတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ အႏႊာခံရၿပီသာမွတ္။<br /><br />ကိုယ္ငယ္ငယ္က အေတာ္ေၾကာက္တတ္တာ။ ညေမွာင္ရင္ အျပင္မထြက္ရဲတာ၊ ေခြးေဟာင္သံၾကားရင္ ေၾကာက္တာ၊ တေယာက္တည္း မအိပ္ရဲတာ၊ ေၾကာက္တတ္တာေတာ့ စုံေနတာပဲ။ တခါတေလ အိမ္မွာ အေၾကာင္းကိစၥတခုခုနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ အႏႊာခံရၿပီဆုိရင္ ကိုယ့္မွာ ေၾကာက္လုိ႔ ေခ်ာင္ေလးထဲမွာ ကုပ္၊ မ်က္လုံးျပဴးၿပီး တေယာက္တည္း မ်က္ရည္ေတြ က်ေနတတ္တာ။ ဒါေတာင္ ကိုယ္တုိင္ အ႐ုိက္ခံရတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ကိုယ့္ထက္အႀကီးေတြ အ႐ုိက္ခံရတာ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ကုိ ေၾကာက္ေနတတ္တာ။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ ႐ုိက္ခ်င္တာေတာင္ ၾကည့္ၿပီး သနားသြားလုိ႔ အ႐ိုက္လြတ္သြားတဲ့အခါေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ း) ကိုယ့္အေဖကလည္း ငယ္ငယ္က လက္သံေျပာင္တဲ့အထဲမွာ ပါတယ္။ အမ်ားဆုံးခံရတာေတာ့ အစ္ကုိႀကီးေပါ့။ ေအာ္ အႀကီးဆုံးဆုိေတာ့ ေကာင္းရင္လည္း အရင္စံ၊ မေကာင္းရင္လည္း အရင္ခံပဲေပ့ါေလ။<br /><br />ေနာက္ အေမကလည္း ကိုယ္တို႔ကိုေျပာထားတာ၊ လူႀကီးေတြ စကားေျပာရင္ ၀င္မ႐ႈပ္ရဘူး၊ ၀င္မေျပာရဘူး၊ ကိုယ့္ဘာသာေန၊ ဆူညံဆူညံ မလုပ္ရ၊ စသည္အားျဖင့္ စုံေနတာပါပဲ။ ကုိယ္ထင္တာေတာ့ ကေလးဘ၀မွာ ကုိယ္ေတြအတြက္ ပညတ္ခ်က္ေတြက မ်ားခဲ့သလားမသိဘူး။ ဟိုမသြားရ၊ ဒီမလာရ၊ ဟုိဟာမလုပ္ရ၊ ဒီဟာမကိုင္ရ၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါလုပ္၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါၿပီးရမယ္၊ ကိုယ့္ထက္ႀကီးတဲ့လူကို ျပန္ခံမေျပာရ၊ စသည္အားျဖင့္ အေတာ္မ်ားပုံရတယ္။ အဲဒီအတြက္ထင္ပါရဲ႕၊ ကုိယ္က အေတာ္ႀကီးတဲ့အထိ ေတာ္႐ုံဆုိ မေျပာရဲ၊ မဆုိရဲ၊ မသြားရဲ၊ မလာရဲ၊ တခုခုဆို ဘာမွမလုပ္ရေသးဘူး စုိးရြံ႕စိတ္ မ်ားနဲ႔၊ ငယ္ဘ၀က တခ်ဳိ႕ ေနမႈထုိင္မႈ၊ ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရမႈေတြက ႀကီးတဲ့အထိ လာ႐ိုက္ခတ္ပုံရတယ္။ တခါတခါ အဲဒါေတြ ျပန္ေတြးမိၿပီး ေအာ္ သားေလးဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီလိုေတြ မျဖစ္ေအာင္၊ မခံစားရေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လုိ႔ ေတြးမိတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-8612133467993675720?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-79136325290273660592009-02-03T15:23:00.001+08:002009-02-03T15:25:57.452+08:00<span style="font-weight:bold;">ၾကည္ေမာင္သန္း</span><br /><br />ဆယ္လမန္ရပ္ရွဒီရယ္<br />တာဆီလီမာနာဆရင္းရယ္<br />ကၽြန္ေတာ္ရယ္<br />ကမၻာ့ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားမွာ<br />စကား၀ုိင္းဖြဲ႕ျဖစ္ၾကတယ္<br /><br />ကမၻာႀကီးထဲမွာ<br />ကဗ်ာရြာေလးတည္ခ်င္လုိ႔<br />ေအာက္တာဗီယိုပါ့ဇ္<br />ဒါမွမဟုတ္ ေရွးမာ့စ္ေဟနီကုိ<br />သူႀကီးတင္ေျမႇာက္ရင္ေကာင္းမလား။<br /><br />လူ႕ဘ၀ဆုိတာ<br />အနက္ေရာင္နဲ႔ ပုံႏွိပ္ခံရတဲ့ေန႔ေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး<br />တစ္ပတ္တစ္ခါ အနီေရာင္နဲ႔ ပုံႏွိပ္ခံရပါေသးတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မွားခ်င္လည္းမွားမယ္<br />အဲဒီလုိၾကားထဲက<br />တစ္ေယာက္ဘ၀ကိုတစ္ေယာက္ ငွားၾကည့္မိၾကတယ္<br /><br />အရွိန္ရေနတ့ဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ<br />ဇက္ႀကိဳးမတုန္႔လုိက္ပါနဲ႔<br />ကိတ္မုန္႔ကိုလွီးတဲ့ဓားဟာ<br />ကိတ္မုန္႔အရသာကုိ သိစရာမလုိေပမယ့္<br />လူျဖစ္ခဲ့ရလုိ႔ လူ႔ဘ၀အရသာကုိ ျမည္းၾကည့္ခ်င္ပါတယ္<br /><br />ႏြားႏုိ႔ေတာင္မွ ခ်ဥ္သြားရင္<br />ဒိန္ခ်ဥ္ျဖစ္သြားေသးတာပဲ<br />လူ႔ဘ၀ကို ႐ုိး႐ိုးသားသားခုံမင္တယ္<br /><br />အၿမိႇဳက္ေရၾကည္ ႏွစ္ပက္ေလာက္နဲ႔<br />ေဟာဒီေန႔ေတြကို စြဲခ်က္မတင္လုိ<br />ကၽြန္ေတာ္ မိခင္ေတြကိုၾကည္ညိဳတယ္<br />ကေလးေတြကို ေလးစားတယ္<br />စာလုံးေပါင္းအမွားေတြကို ဒီအတုိင္းထားလုိက္ပါေတာ့<br /><br />ရထားေတြေအာ္ကုန္ၿပီ<br />ငွက္ေတြေအာ္ကုန္ၿပီ<br />ေစ်းသည္ေတြေအာ္ကုန္ၿပီ<br />မနက္တစ္ခြက္ေဖ်ာ္ေသာက္ဖို႔<br />အိပ္ရာက ေငါက္ခနဲထထိုင္မိျပန္ေပါ့။ ။<br />(မတ္လ ၂၀၀၇ ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္းမွ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7913632529027366059?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-32292701189588342602009-01-30T13:29:00.002+08:002009-01-30T13:33:26.947+08:00ဒီေလာက္လြယ္လြယ္ လုိက္ေလ်ာ<br />ေနတာေတာင္မွ<br />အာသာက မေျပႏုိင္ေသး<br />ေလာကဓံရယ္ေလ<br />ေရနည္းငါးလုိ ဘ၀ကိုမွ<br />သဲသဲမဲမဲ တြယ္ကပ္လို႔၊<br /><br />ေျခသလုံးအိမ္တုိင္ စိတ္ကူးေျမ႐ုိင္းေတြမွာ<br />အိမ္မက္ “တစ္သက္တာ” ေလာက္ ထြန္ယက္ခဲ့<br />အသစ္အဆန္း႐ႈေမွ်ာ္ခင္းေတြဆီက<br />ညစ္ေထေထ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ရခဲ့<br />အဲဒီမနက္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မွန္ထဲၾကည့္မိေတာ့<br />မွားယြင္းမႈတို႔ က်င္လည္ေပါက္ဖြားရာ<br />ေရဆုိးေျမာင္း တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ရ<br />ခပ္ဖြဖြ ရယ္ေမာလုိက္ရတယ္၊<br /><br />အဲဒီအနံ႔ဆုိးဆုိး ေျမာင္းကေလး<br />အေနအထုိင္ မတတ္ပုံက<br />သူဟာ ကမၻာႀကီးကို လွည့္လည္သူ<br />ပင္လယ္ကူး သေဘၤာႀကီး တစ္စင္းတဲ့၊<br />ၿပီးေတာ့ ထပ္ၿပီး<br />သူဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ လက္ဖ်ံ႐ုိး တစ္ေခ်ာင္းတဲ့<br />ျမဴတစ္မႈန္အစ စၾကာ၀ဠာအဆုံး<br />ဖန္ဆင္းလိုက္မယ္တဲ့၊<br />ဒီေလာက္ တစ္ဘ၀လုံး မီးေလာင္ေနတာေတာင္မွ<br />သူဟာ ခံစားမႈ ၀ါဒီ စစ္စစ္တစ္ေယာက္ပါ<br />ရင္ခုန္တာပဲ ယုံတယ္ လုိ႔ စိတ္ႀကီး၀င္ေနဆဲေပါ့၊<br /><br />အဆီအေငၚ မတည့္တဲ့<br />ေန႔ေတြ ညေတြမွာ<br />စီးကရက္ဖြာလိုက္<br />ျမင္ျမင္ရာ အေငၚတူးလုိက္<br />ညည္းညဴသံေတြကို ညည္းညဴလုိက္နဲ႔<br />လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖုိးဆုိတာ<br />သူ႕ကုိ မၾကည္ျဖဴတဲ့ ေလာကႀကီးထဲ<br />အရသာရွိရွိ သီးပြင့္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား<br />အဲသလို ဆုိၿပီးေတာ့<br />ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္ေက်နပ္သြားပုံနဲ႔<br />သီခ်င္းညည္းေနျပန္တယ္၊<br /><br />ေအးေအးလူလူပဲ စီးဆင္းခဲ့<br />ဒဏ္ရာေတြကုိ ပုံႀကီးခ်ဲ႕ဖုိ႔ ဆုိတာက<br />အ႐ႈံးေပၚ သိပ္ေလးနက္ရာ က်ေနမလား၊<br />ျမစ္တစ္စင္းလုိ ေနထုိင္ခဲ့ၿပီးမွ<br />ေကြ႕ေကာက္မႈကို ယုိးမယ္မဖြဲ႕ လိုေတာ့ပါ။ ။<br /><span style="font-weight:bold;">ဘုန္းသက္ပုိင္</span><br />(၂၀၀၇ မတ္လထုတ္ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။<br />မူရင္းစာလုံးေပါင္း သတ္ပုံအတုိင္း ျဖစ္ပါသည္။)<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3229270118958834260?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-24871387217699835262009-01-23T22:54:00.000+08:002009-01-23T22:55:16.952+08:00မေန႔ (Jan 22) က ခ်ိန္းထားတဲ့အတုိင္း ဇနီးသည္ ေဆး႐ုံသြားျပတယ္။ ကုိယ္၀န္ငါးလျပည့္သြားၿပီမုိ႔ ဒီကထုံးစံအတုိင္း ကုိယ္တုိ႔သေႏၶသားေလး ကိုယ္လက္အဂၤါ စုံမစုံ၊ ခႏၶာကုိယ္အစိတ္အပုိင္းေတြ ေကာင္းမေကာင္း၊ Detail Scan လုပ္ရတယ္။ အဲဒီမွာ သားေလးဆုိတာ အေသအခ်ာ သိရတာပဲ။ ကုိယ့္အတြက္ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက အတုိင္းအဆမဲ့ေပါ့။ ကုိယ္က သားေလးလုိခ်င္တာေလ။ ဒါကလည္း ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာပါ၊ ကုိယ့္ရင္ေသြး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ရမွာပါပဲ။ သမီးေလးေမြးရင္လည္း ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆံပင္ရွည္ထားခုိင္းမယ္၊ နားေပါက္လည္း ေစာေစာစီးစီးကတည္းက ေဖာက္ၿပီး နားကပ္ေကာင္းေကာင္းေလး ပန္ေပးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးမိတာနဲ႔ ဇနီးသည္ကိုေျပာျပေတာ့ မ်က္ေစာင္းဒဏ္ခံရေသးတယ္။<br /><br />ေဆး႐ုံမွာ Scan ဖတ္ေနတုန္း ဖတ္ေပးတဲ့ဆရာ၀န္မက ဒါက ႏွလုံး၊ ေက်ာက္ကပ္၊ ေခါင္း၊ လက္၊ ေျခ၊ ခႏၶာကုိယ္၊ ေနာက္ေက်ာ႐ုိးမႀကီး၊ ႏႈတ္ခမ္း၊ စသည္ စသည္ ခႏၶာကုိယ္အစိတ္အပုိင္း တခုခ်င္းစီ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၿပီး ေျပာသြားလုိက္တာ ကုိယ္ေတြမွာ ရင္တမမနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီ screen ကိုၾကည့္ၿပီး သူေျပာတာနားေထာင္လုိက္၊ လုိက္ၾကည့္လိုက္နဲ႔။ တခုၾကည့္လိုက္ ေကာင္းတယ္လို႔ေျပာလို႔ သက္ျပင္းခ်လုိက္၊ ေနာက္တခုၾကည့္လိုက္ ေကာင္းတယ္ဆုိမွ သက္ျပင္းခ်လုိက္နဲ႔၊ အေတာ္ေတာ့ ရင္ေမာရသား။<br /><br />အဲဒီမွာ Scan ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေန႔လယ္ၾကေတာ့ ျပေနၾကဆရာ၀န္နဲ႔ ေတြ႕ရတယ္။ ဆရာ၀န္က Scan Result ကုိၾကည့္ၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္။ ဒီဟာက ၉၀% တိက်တယ္လို႔လည္း ေျပာတယ္။ အားလုံး ေယဘုယ်အေနနဲ႔ ကေလးအေနအထားက ေကာင္းတယ္လုိ႔လည္း ေျပာတယ္။ ေယာက္်ားေလးဆုိေတာ့ သူတို႔ကလည္း Congratulation လုပ္ၾကတယ္။ တ႐ုတ္ေတြမို႔လို႔ ေယာက္်ားေလးကုိ ပိုတန္ဖုိးထားသလား မေျပာတတ္ပါဘူး။ Congratulation လုပ္လိုက္တာ သုံးေလးခါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကေလးထြားေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အစားအစာေတြ အရမ္းမစားလို႔ ေျပာတယ္။ ကေလးက လုိအပ္သည္ထက္ထြားေနရင္ ေမြးရဖြားရ ခက္လိမ့္မယ္တဲ့။ ပုံမွန္အတုိင္းပဲ စားေသာက္ပါတဲ့။ ဇနီးသည္ကိုေတာ့ က်န္းမာေရး ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္၊ ေရကူး စသည္ေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ အခုအထိ ကေလးအေနအထားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ၾကားရေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ တဆက္တည္းစဥ္းစားမိတာက ကိုယ္တို႔ အေမေတြ ကုိယ္တုိ႔ကုိ ေမြးဖြားဖို႔ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ခဲ့တုန္းက အခုလို Scan လုပ္ရတာလည္းမရွိ၊ ဘာမွမသိ၊ ဘာမွမရွိဘဲ ဒီလုိပဲ ေမြးလာခဲ့ၾကတာ။ အခု တုိးတက္လာတဲ့ေခတ္ အေျခအေနနဲ႔၊ နည္းပညာေတြနဲ႔ အခုလို သေႏၶသားကို ႀကိဳၿပီး ၾကည့္တာတုိ႔၊ ဘာတုိ႔၊ ဘာေတြ ကြာျခားၿပီး ဘာေတြ ထူးျခားလဲ၊ ကုိယ္လည္း တခါတခါစဥ္းစားရင္း ဦးေႏွာက္ေျခာက္မိေလရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ၊ ကုိယ့္ရင္ေသြး၊ ကိုယ့္သားသမီးဆိုတဲ့ စိတ္၊ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ အရာရာဟာ လွပေနမယ္လို႔ေတာ့ ယုံၾကည္စူးနစ္ေနမိတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2487138721769983526?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-37939302682808148112009-01-23T20:33:00.000+08:002009-01-23T20:40:16.472+08:00ဘေလာ့ဂ္ေလးလည္း ဖုန္တက္ေနၿပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖုန္ေလးဘာေလးခါရင္း စိတ္ကူးထားတာေလးေတြ ေရးမယ္လုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ တကယ္က ေရးစရာေလးေတြက ရွိပါတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ရက္ပုိင္းေတြအတြင္း စိတ္လက္ မၾကည္မသာျဖစ္တာ၊ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာေလးေတြ ႀကဳံရတာနဲ႔ပဲ ဘာမွမေရးျဖစ္တာ။ ကုိယ္ကလည္း အဲလိုပါပဲ၊ တခုခု စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္မိၿပီဆုိရင္ ဘာမွကို လုပ္ခ်င္ကုိင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီစိတ္က မေကာင္းမွန္းသိေပမယ့္လည္း အႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ စြဲလာတာဆုိေတာ့ ႐ုတ္တရက္ မေျဖေဖ်ာက္ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ေတာ့ အနည္းဆုံး ဖုန္ခါလုိက္ၿပီ။<br /><br />တခါတခါေတာ့လည္း<br />ကုိယ္နဲ႔စိတ္မွာ ဖုန္အလိမ္းလိမ္း<br />ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ သိလုိက္ မသိလုိက္<br />ေရွ႕ေနာက္ ေျပာင္းလဲျဖစ္စဥ္<br />ေက်နပ္တယ္၊ မေက်နပ္ဘူး<br />အေကာင္း၊ အဆုိး<br />ဘာမွ မေရရာ၊ မေသခ်ာ<br />ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း<br />ေ၀းကြာျခင္းလား၊ နီးစပ္ျခင္းလား<br />တခုခုေတာ့ ေသခ်ာျခင္တယ္<br />ဒီေန႔ေတာ့ ဖုန္ခါလိုက္ၿပီ။<br /><br />ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္၊ စိတ္ထဲေပၚလာတာ ေရးျခင္းမွ်သာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-3793930268280814811?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-89585563448271153522009-01-15T13:14:00.000+08:002009-01-15T13:15:04.688+08:00ဒီက႑ေလးမွာ ကိုယ္ဖတ္မိတဲ့ ကဗ်ာေတြထဲက ႏွစ္သက္တာေလးေတြ တင္မယ္လို႔ စိတ္ကူးမိတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ကူးတည့္ရာ လက္တည့္စမ္းေရးထားတာေလးေတြလည္း အပါအ၀င္ေပါ့။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္႐ႈၾကပါကုန္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-8958556344827115352?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-3615372835077312832009-01-15T13:10:00.004+08:002009-01-15T23:01:49.385+08:00အိပ္ခန္းထဲ တေယာက္အိပ္လို႔<br />အိမ္ေရွ႕ထြက္ၾကည့္ေတာ့လည္း အျပင္ကတေယာက္<br />ဒီမ်က္ႏွာပဲ<br />အျပင္ကျပန္လာလုိ႔<br />အိမ္ထဲေျပး၀င္ၾကည့္ေတာ့လည္း<br />အႏွီးကိုေျဖခ်ေဆာ့ကစားေနတာ<br />ဒီမ်က္ႏွာေလးေတြပဲ<br />အေဖနဲ႔အေမ အိမ္ျပန္လာရင္<br />အိမ္ကုိ လမ္းေပၚကျပန္ေကာက္ရမလား<br />ျမစ္ထဲကျပန္ဆယ္ရမလား<br />ေရွ႕တေယာက္ ေနာက္တေယာက္<br />မ ေရႊ႕သြားတာ<br />အိမ္ကုိေဇာက္ထုိးလုပ္ထားတာ<br />ေတြ႕ရမွာပဲ။<br />ၾကည့္စမ္း၊ စာအုပ္ေတြ တအုပ္ၿပီးတအုပ္<br />ဆြဲထုတ္လာျပန္ၿပီ<br />အ၀တ္ျခင္းကုိ တြန္းလွဲပစ္လုိက္ျပန္ၿပီ။<br />ေရွ႕တေယာက္ မတ္တပ္စမ္းေနတုန္း<br />ေနာက္တေယာက္ လမ္းေပၚေရာက္လာၿပီ<br />အ႐ုိးထဲက အသားထြက္တယ္<br />(ရပ္ကြက္ကလည္းေျပာတယ္)<br />လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေစာင္းမက်န္<br />ေဆြျပမ်ဳိးျပ<br />ကမၻာျပ ျပရမွာပဲ။<br />အရင္တုန္းက သမီးႀကီးဟာ<br />က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ကစားစရာ<br />အခုေတာ့ ညီမေလးတေယာက္<br />ကစားစရာ ကမၻာတခု သူေကာက္ရၿပီ<br />တေယာက္ေပ်ာ္ရင္ တေယာက္ေအာ္လို႔<br />ျပတင္းေပါက္ကုိဖြင့္ရင္ ပန္းမ်ားပြင့္လုိ႔<br />ေနေရာင္ျခည္ ပန္းသီး လိပ္ျပာ အိပ္မက္<br />ကမၻာဟာ မွန္မွန္လည္လုိ႔<br />သမီးၿပီးေတာ့ သမီး<br />ငါဟာ အရင္းျပန္ရလုိ႔။ ။<br /><span style="font-weight:bold;">စုိင္း၀င္းျမင့္ (၂၀၀၆၊ ဇူလုိင္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-361537283507731283?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-67514679272044405362009-01-08T19:00:00.002+08:002009-01-08T19:04:21.987+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SWXdEW4FgzI/AAAAAAAAAHA/hY7tbdFp33c/s1600-h/mother%27s+love-200.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 211px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SWXdEW4FgzI/AAAAAAAAAHA/hY7tbdFp33c/s320/mother%27s+love-200.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288876404346553138" /></a><br />ဒီေန႔ သတင္းဌာနတခုမွာလုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အေမမ်ားေန႔အမွတ္တရ ေ၀းကြာေနရတဲ့ အေမနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အမွတ္တရ တခုခုေျပာေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိလာတာနဲ႔ အမွတ္တရ ေျပာျဖစ္တယ္။<br /><br />တကယ္တမ္း ကုိယ္က ငယ္ငယ္တုန္းက ေမ့ကုိ ဒီေလာက္ႀကီးခ်စ္တယ္လုိ႔ မခံစားခဲ့ရဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ေမေမက ႐ုိက္လုိ႔၊ ေၾကာက္ရလုိ႔လို႔ ေနာက္ပုိင္း ကုိယ့္ဘာသာ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ့္ေမေမက အ႐ိုက္ၾကမ္းတဲ့မိခင္တေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ တခါတခါ အလုိမက်ရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းတြယ္တတ္တယ္။ ရံဖန္ရံခါ အေဆာ့မက္ေနတာတို႔၊ အိမ္အလုပ္မၿပီးတဲ့အခါတုိ႔ဆုိရင္ အိမ္ေရွ႕ထြက္ၿပီး နားရြက္ဆြဲ ထုိင္ထလုပ္ရတာေတြ ဘာေတြေတာင္ ရွိဖူးတယ္။ ကိုယ္ မေမ့ႏုိင္တဲ့ ငယ္ငယ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာ အဲဒီ အိမ္ေရွ႕ထြက္ နားရြက္ဆြဲၿပီး ထုိင္ထလုပ္ခဲ့ရတာေတာင္ ပါေသး။ ငါးတန္း၊ ေျခာက္တန္းအရြယ္ဆုိေတာ့ ရွက္လည္းရွက္တတ္ေနၿပီေလ။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္က ငယ္ငယ္က ေၾကာက္ကလည္း အေတာ္ေၾကာက္တတ္တာ။ အဲေတာ့ ႐ုိက္ဖို႔မေျပာနဲ႔၊ တခါတေလ တေယာက္ေယာက္က မ်က္လုံးျပဴးၿပီး ေအာ္လုိက္ရင္ေတာင္ ေနစရာမရွိေလာက္ေအာင္ ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒါေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ “ငယ္ပုံရိပ္” ဆုိၿပီး ေရးဖုိ႔ စဥ္းစားထားေသးတယ္။ သားေလးကုိလည္း ေျပာျပရင္းေပါ့။<br /><br />ေနာက္ပုိင္း ကိုယ္ အသက္အေတာ္အတန္ ႀကီးလာတဲ့အခ်ိန္၊ နည္းနည္းေလးလည္း စဥ္းစားတတ္လာတဲ့အခ်ိန္ေတြေရာက္မွ (အသက္ ႏွစ္ဆယ္၊ အစိတ္ ေလာက္ကေန အခုအထိေပါ့) ေမေမ့ကို သနားတတ္၊ နားလည္တတ္၊ စာနာတတ္၊ ပိုၿပီးလည္း ခ်စ္တတ္လာတယ္ထင္တယ္။ ကိုယ့္ေမေမက သားသမီးေတြအေပၚ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာတယ္။ အလုိလုိက္ျခင္း၊ မလုိက္ျခင္းကေတာ့ ဘ၀ အေျခအေနနဲ႔လည္း ဆုိင္မယ္ထင္တဲ့အတြက္ သိပ္အလုိလိုက္ျခင္းေတာ့ မခံခဲ့ရဘူး။ ကိုယ္တို႔က ငယ္စဥ္ဘ၀ တခ်ဳိ႕အခ်ိန္ေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အထိက အဆင္မေျပ၊ အေတာ္႐ုန္းကန္ခဲ့ရတာကိုး။ ကိုယ္အေတာ္အတန္ႀကီးတဲ့အထိ ကိုယ့္ေမေမက ကုိယ့္ကုိ အဆင္မေျပတဲ့အေၾကာင္း မညည္းတြားခဲ့ဖူးဘူး။ ကိုယ္က အိမ္မွာ အငယ္ဆုံးျဖစ္တာလည္း ပါမယ္ထင္တာပဲ။ ေရွ႕က အစ္ကုိႀကီးနဲ႔ အစ္မတုိ႔ကိုေတာ့ သူ ညည္းရင္ ညည္းရွာမွာေပါ့ေလ။<br /><br />အခုၾကေတာ့ ကုိယ္က အေ၀းတေနရာမွာ၊ ကိုယ့္ေမေမကေတာ့ ေမြးရပ္ေျမမွာပဲ ကုိယ့္ေဖေဖ၊ ကိုယ့္အစ္မသားအမိနဲ႔ေပါ့။ အခုလုိ ေ၀းေနတဲ့အခ်ိန္ တခါတေလ ကိုယ္စိတ္ညစ္ရင္၊ အဆင္မေျပရင္၊ တျခား ဘယ္သူ႕ကိုမွ ေျပာျပလုိ႔မရတဲ့၊ ေျပာျပခ်င္စိတ္မရွိတဲ့ အခါမ်ဳိးေတြမွာ ေမ့ဆီကုိဖုန္းဆက္ၿပီး တခုတ္တရ ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ေမေမက ကုိယ့္အတြက္ အေကာင္းဆုံးနားတစုံကို ပုိင္ဆုိင္တယ္လုိ႔ ကိုယ္ယုံၾကည္တယ္။ ၿပီးရင္ သူစဥ္းစားလုိ႔ရသေလာက္ ကုိယ့္ကို အႀကံဉာဏ္ေတြ ေပးတတ္တယ္။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိပါ၊ အဲဒီလုိ ေျပာျပလုိက္ရ၊ ရင္ဖြင့္လိုက္ရတယ္ဆုိရင္ပဲ ကိုယ္လည္း ေပါ့ပါးသြားတတ္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ေတြ ခ်စ္တတ္လာေအာင္၊ ခ်စ္တတ္တဲ့စိတ္ေတြေပၚလာေအာင္ ေမေမက သူပုိင္ဆုိင္တဲ့ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႏွလုံးသားတစုံနဲ႔ ကိုယ္တုိ႔ကုိ ခ်စ္ျပတတ္တယ္လို႔ ကိုယ္ေတာ့ ေတြးမိတယ္။<br /><br />တကယ္ပါ၊ ခုန သူငယ္ခ်င္းကို ေမေမနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေ၀းေရာက္သားတေယာက္ရဲ႕ အမွတ္တရ ေျပာျပေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ စိတ္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲျဖစ္ၿပီး အသံေတြဘာေတြ တုန္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္မိေသးတယ္။ စိတ္ထဲကလည္း တမ္းတမ္းတတကုိပဲ သတိတရ ျဖစ္လုိက္မိေသးတယ္။<br /><br />ေမေမ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရွိပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-6751467927204440536?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-70606921066213711392009-01-06T19:12:00.000+08:002009-01-06T19:13:06.627+08:00ဇန္န၀ါရီ ၂ ရက္ေန႔က ဇနီးသည္ကုိ ေဆးခန္းသြားျပတယ္။ ခါတုိင္းျပေနၾက ဆရာ၀န္မဟုတ္ဘဲ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေျပာင္းျပတာ။ ကိုယ္တုိ႔ဆီကလုိဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေဆး႐ုံႀကီးလုိ ဟာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီမွာေတာ့ KK Women and Children Hospital လို႔ေခၚတယ္။ အဲဒီေဆး႐ုံက ဖြင့္ထားတဲ့ ေဆးခန္း၊ ကိုယ္တုိ႔အိမ္နဲ႔လည္း တဘူတာပဲေ၀းတယ္။ ဆရာ၀န္ကလည္း ခပ္ငယ္ငယ္ပါပဲ၊ ကုိယ္နဲ႔မွ မတိမ္းမယိမ္းေလာက္ရွိမယ္။ ထုံးစံအတုိင္း ဆီးစစ္၊ ေပါင္ခ်ိန္၊ ၿပီးေတာ့ Ultra Sound ႐ိုက္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ကလည္း သိခ်င္ေနတာနဲ႔ ေမးတာေပါ့၊ ဘာေလးလဲလို႔။ အခုျပတဲ့ေဆးခန္းက Ultra Sound စက္က ေနာက္ဆုံးျပခဲ့တဲ့ေဆးခန္းေလာက္ေတာ့ ေကာင္းပုံမရဘူး၊ နည္းနည္းမႈန္ေနတာနဲ႔ ဆရာ၀န္ကလည္း မွန္းၿပီးပဲ ေျပာလုိ႔ရေသးတယ္။ သူကေတာ့ ေယာက္်ားေလးလို႔ မွန္းတယ္တဲ့။ ဒီလ ၂၂ ရက္ေန႔ ထပ္လာဖုိ႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ အဲဒီၾကရင္ေတာ့ သူတုိ႔ဆီကထုံးစံ ၅ လျပည့္ Scan လုပ္ရမယ္။ ကေလး ကိုယ္လက္အဂၤါ စုံမစုံ၊ အေနအထား မွန္မမွန္၊ စတာေတြ သိရဖို႔အတြက္တဲ့။ အဲဒီၾကရင္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ သိရမယ္လို႔ေျပာတယ္။<br />အခုျပတဲ့ ဆရာ၀န္က မိခင္အတြက္၊ ကေလးအတြက္ သိသင့္တဲ့၊ ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ေလး ေပးလုိက္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေရးထားတဲ့အတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္၀န္သည္တေယာက္က ေလေၾကာင္းနဲ႔ ျပည္တြင္းခရီးသြားမယ္ဆုိရင္ ကိုယ္၀န္ ၃၆ ပတ္အထိ သြားလို႔ရၿပီး ႏုိင္ငံျခားခရီးဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ္၀န္ ၃၂ ပတ္အထိ သြားလုိ႔ရသတဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္ဆရာ၀န္ရဲ႕ ၂၈ ပတ္ထက္စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးရဲ႕ေျပာရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိရေအာင္ေတာ့ ေနာက္ တခါႏွစ္ခါ ျပၿပီး အေျခအေန ေမးၾကည့္ရမွာပဲ၊ ျပန္ေမြးဖုိ႔ကိစၥအတြက္။<br />ေဆးခန္းမွာ Ultra Sound နဲ႔ၾကည့္ေတာ့ ကေလးက လႈပ္ေနတာပဲ၊ ဆရာ၀န္ကေတာ့ အေနအထားေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ရင္ေသြးေလး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရေတာ့ ပီတိျဖစ္ရတယ္။ ေျခေထာက္ေလးေတြက လႈပ္မွလႈပ္။ အခု ကုိယ္၀န္ကလည္း ၁၉ ပတ္ (၅ လထဲမွာ) ဆုိေတာ့ တခါတခါ ကေလးလႈပ္တာ နည္းနည္းသိေနၿပီလို႔ ဇနီးသည္ကေျပာတယ္။ အေဖက ေဘာလုံး၀ါသနာပါလို႔ ကေလးက အထဲမွာ ေဘာလုံးကန္ေနသလားလို႔ေတာင္ ေတြးၿပီး ၿပဳံးမိေသးတယ္။<br />မေန႔က ကိုယ္တုိ႔ငွားေနတဲ့ အိမ္ရွင္က ဖုန္းဆက္ၿပီး ကေလးကို ဘယ္လုိထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္၊ ေကၽြးေမြးရမယ္ဆုိတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြရယ္၊ ကေလးေတြ အဂၤလိပ္စာေလ့လာဖုိ႔ ပုံေတြနဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြရယ္၊ သားေရခံရယ္၊ ကေလးအတြက္ ေစာင္တထည္ရယ္ လာယူဖို႔ေျပာတာနဲ႔ သြားယူရေသးတယ္။ ပထမဆုံး သားေလးအတြက္ရတဲ့ လက္ေဆာင္ေပါ့။ အဂၤလိပ္လုိေရးထားတဲ့ ကေလးကို ဘယ္လုိျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရမယ္၊ ဘာေတြေကၽြးသင့္တယ္၊ ဘယ္လုိထားသင့္တယ္ စသည္ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ နည္းနည္း ဟုိလွန္ဒီလွန္ပဲ ၾကည့္ရေသးတယ္။ ဇနီးသည္ကေတာ့ ညက ဖတ္ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်ေနတယ္။ ကိုယ့္ကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္လုိ႔ ၫြန္ၾကားခ်က္ထုတ္ေလရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ရဦးမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7060692106621371139?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-74675694386147546802009-01-04T19:11:00.001+08:002009-01-04T19:14:00.969+08:00<table cellspacing="0" cellpadding="0" border="0" bgcolor="#ffffff"><tr><td><a href="http://smilebox.com/play/4e6a67344d546b324f513d3d0d0a&campaign=blog_playback_link&blogview=true" target="_blank"><img width="386" height="303" alt="Click to play Holidays in S'pore" src="http://smilebox.com/snap/4e6a67344d546b324f513d3d0d0a.jpg" style="border: medium none ;"/></a></td></tr><tr><td><a href="http://www.smilebox.com/?partner=smilebox&campaign=blog_snapshot" target="_blank"><img width="386" height="46" alt="Create your own slideshow - Powered by Smilebox" src="http://www.smilebox.com/globalImages/blogInstructions/blogLogoSmileboxSmall.gif" style="border: medium none ;"/></a></td></tr><tr><td align="center"><a href="http://www.smilebox.com/slideshows" target="_blank">Make a Smilebox slideshow</a></td></tr></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7467569438614754680?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-24031378620579032982008-12-31T22:04:00.003+08:002009-01-14T08:32:09.932+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVt85PVwNwI/AAAAAAAAAFg/KwH4OTt1R6U/s1600-h/rubbish01-newyear.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVt85PVwNwI/AAAAAAAAAFg/KwH4OTt1R6U/s320/rubbish01-newyear.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285955910461568770" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Zawgyi-One;"> <br />…………………………<br />ေသာကဟူသမွ်<br />အိမ့္အျပင္ဘက္မွာ<br />အားလုံးထားခဲ့မယ္<br />…………………………<br />ဒီည …<br />ကိုတုိးႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းတပုိင္းတစ<br />ငါသတိရမိတယ္။<br />ဒီည …<br />ေရာင္စုံ မီး႐ႉးမီးပန္းေတြ ပစ္ေဖာက္လုိ႔<br />အေသြးအေရာင္စုံလူေတြ<br />ေနရာအႏွံ႔အျပား<br />ေပ်ာ္ျမဴးၾကေပလိမ့္မယ္။<br />ေနာက္ေန႔မုိးလင္းရင္<br />ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ား<br />အမႈိက္သ႐ုိက္ေတြနဲ႔ျပန္႔က်ဲလုိ႔ …<br />ေၾသာ္ …<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ<br />တုိ႔ေတြ <br />တႏွစ္တႏွစ္ <br />ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကေပါ့ …။<br />ႏွစ္သစ္မွာ <br />ေသာကေတြကို <br />အမွန္တကယ္ထားခဲ့ႏုိင္ၾကပါေစ…။<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-2403137862057903298?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-76889035262077704512008-12-31T08:55:00.003+08:002008-12-31T09:00:13.205+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDuh4xt4I/AAAAAAAAAFY/G_lyAfxcdV4/s1600-h/Phyu+Birthday-141.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDuh4xt4I/AAAAAAAAAFY/G_lyAfxcdV4/s320/Phyu+Birthday-141.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285752316810606466" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDuXfv1xI/AAAAAAAAAFQ/evhdk4UcsaM/s1600-h/Phyu+Birthday-136.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDuXfv1xI/AAAAAAAAAFQ/evhdk4UcsaM/s320/Phyu+Birthday-136.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285752314021271314" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDuHSAvnI/AAAAAAAAAFI/JKaly6uZhnQ/s1600-h/Phyu+Birthday-126.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDuHSAvnI/AAAAAAAAAFI/JKaly6uZhnQ/s320/Phyu+Birthday-126.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285752309668691570" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDtq3g3SI/AAAAAAAAAFA/Ktwm3bknvc8/s1600-h/Phyu+Birthday-120.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDtq3g3SI/AAAAAAAAAFA/Ktwm3bknvc8/s320/Phyu+Birthday-120.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285752302041357602" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDtJ-yjnI/AAAAAAAAAE4/-TkoU5ptSlU/s1600-h/Phyu+Birthday-117.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rdI04WE6-yI/SVrDtJ-yjnI/AAAAAAAAAE4/-TkoU5ptSlU/s320/Phyu+Birthday-117.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285752293213507186" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Zawgyi-One;"> <br />ဒီဇင္ဘာ ၂၇ ရက္ေန႔က ဇနီးသည္ရဲ႕ ၃၂ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ အမွတ္တရပြဲေလးတခု ကိုယ္တုိ႔ရဲ႕ Home Sweet Home မွာ က်င္းပခဲ့တယ္။ ဒီကုိေရာက္ေနတဲ့ ခင္မင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းတစု၊ ဇနီးသည္ရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဘက္တခ်ဳိ႕နဲ႔ စည္စည္ကားကား က်င္းပခဲ့တယ္။ ကုိယ္ စင္ကာပူကုိေရာက္ၿပီးမွ ဒုတိယအႀကိမ္လုပ္ျဖစ္တဲ့ ပြဲေလးေပါ့။<br />ပထမတႀကိမ္တုန္းကေတာ့ ကုိယ္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ဒီက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆုံတဲ့အထိမ္းအမွတ္ လုပ္ျဖစ္တာ။ အားလုံးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ၿပီးဆုံးသြားလုိ႔ အေတာ္ေလး ပီတိျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္မ်ားမွာလည္း အဲဒီလိုပဲ ထပ္လုပ္ႏုိင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေရ၊ ကုိယ့္မိသားစုေတြနဲ႔ ေ၀းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာဆုိတာ ဒီလုိပဲ ရွာႀကံၿပီး ေနထုိင္ေနရတာပါပဲ။<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-7688903526207770451?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-42315358948519657772008-12-22T15:33:00.003+08:002008-12-22T15:39:19.316+08:00<p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Zawgyi-One;"> <br />ဇနီးသည္ကုိယ္၀န္က အခု ၁၆ ပတ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ အရင္ျပေနၾက ဆရာ၀န္နဲ႔ အဆင္မေျပလို႔ ဆရာ၀န္ေျပာင္းျပဖုိ႔ စီစဥ္ေနတုန္းပဲရွိေသးတယ္။ အရင္ျပခဲ့တဲ့ဆရာ၀န္က သူ႔ဘက္က ျဖစ္ေစခ်င္တာ၊ လုပ္ေစခ်င္တာေတြပဲ ေျပာတယ္။ ကုိယ္တုိ႔ဘက္ကုိ နားလည္ၿပီး ညႇိႏႈိင္းခြင့္မေပးတာနဲ႔ပဲ သူနဲ႔ ဆက္မျပဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တာ။ တကယ္က ဒီမွာေမြးရင္ ကုန္က်စရိတ္မ်ားလြန္းလို႔ ကိုယ္တုိ႔က ျပန္ေမြးမယ္လုိ႔စိတ္ကူးတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဇနီးသည္က သူ႕႐ုံးမွာ လုိအပ္တဲ့ ခြင့္တင္တဲ့ကိစၥ ဘာညာ လုပ္ထားၿပီးၿပီ။ ျပန္ခ်င္တာက ေမလဆန္းမွ၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္က မတ္လထဲမွာျပန္ခုိင္းေတာ့ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပဘူး။ ရက္နည္းနည္း အတုိးအေလွ်ာ့လုပ္ဖုိ႔လည္း ေျပာလို႔မရတာနဲ႔ ဆရာ၀န္ေျပာင္းျပဖို႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တာ။<br /><br />က်န္ခဲ့တဲ့ စေနေန႔ကေတာ့ ဇနီးသည္ရဲ႕မိတ္ေဆြ ကုိယ္၀န္ေဆာင္တေယာက္ ျပေနတဲ့ Thomson Women Clinic ကုိ အဲဒီမိတ္ေဆြနဲ႔ သြားစုံစမ္းေသးတယ္။ အဲဒါလည္း သိပ္စိတ္တုိင္းမက်တာနဲ႔ ေနာက္တေနရာ ထပ္စဥ္းစားရတယ္။ ကိုယ္တုိ႔ဆီကလိုဆိုရင္ ကေလးေဆး႐ုံႀကီးလိုဟာမ်ဳိး၊ ဒီမွာရွိတဲ့ KK Women and Children Clinic မွာ ျပဖုိ႔ ယာယီစဥ္းစားထားတယ္။ ေရွ႕လာမယ့္ ၂၉ ရက္ေန႔ သြားၾကည့္မယ္လုိ႔ ဇနီးသည္နဲ႔ တုိင္ပင္ထားတယ္။ ေရွ႕အပတ္ထဲမွာ ဇနီးသည္က သူ႕႐ုံးက Annual Leave ယူထားတယ္ဆုိေတာ့ အဲဒီၾကမွပဲ ေအးေအးေဆးေဆးျပေတာ့မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးတာ။<br /><br />လာမယ့္စေနေန႔ (၂၇) ရက္ေန႔ဆုိရင္ ကုိယ့္ခ်စ္ဇနီးေလးရဲ႕ ေမြးေန႔ေလ။ အဲဒီေန႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြဖိတ္ၿပီး အိမ္မွာ တခုခုေႂကြးဖို႔ စီစဥ္ထားေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း မေတြ႕ရတာၾကာ၊ ေမြးေန႔အမွတ္တရလည္း ျဖစ္ေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အုိးသူႀကီးလုပ္ရမယ္ထင္တယ္။ ဆိတ္သားႏွပ္ရယ္၊ ပဲႏွပ္ရယ္၊ ပုစြန္ဆီျပန္ရယ္၊ ငါးပိေရ၊ တုိ႔စရာအစုံ ေကၽြးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။<br /><br />ဒီတေလာ ဇနီးသည္လည္း အရင္ျဖစ္ဖူးတဲ့ ေျခေထာက္နာတာ ျပန္ျဖစ္ေနတယ္။ မနက္က ႐ုံးသြားဖို႔ေတာင္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္လို႔ ကုိယ္ ႐ုံးအထိလုိက္ပို႔လုိက္ရတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ေဆးခြင့္ယူထားတာနဲ႔ လာမယ့္အပတ္လည္း ခြင့္ေတြယူဖုိ႔ တင္ထားၿပီးသားဆုိေတာ့ ဒီအပတ္ ခြင့္မယူခ်င္တာနဲ႔ ဇနီးသည္လည္း ေအာင့္အည္းၿပီး ႐ုံးကုိေရာက္ေအာင္ သြားရရွာတယ္။ ညေနျပန္ရင္လည္း လာႀကိဳမယ္လုိ႔ ေျပာထားတယ္။<br /><br />အဲဒီလုိမ်ဳိး ထုိင္းမွာျဖစ္တုန္းကေတာ့ ေဆးခန္းသြားျပၿပီး ေဆးခန္းကေပးတဲ့ ေသာက္ေဆးတမ်ဳိးေသာက္လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္သက္သာသြားတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကုိယ္၀န္မရွိေသးဘူး။ အခုေတာ့ ကိုယ္၀န္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေဆးေတြလည္း ရမ္းမေသာက္၊ ရမ္း မလိမ္းရဲဘူး။ ကိုယ္က ညေနေဆးလိမ္းေပးမယ္ဆိုေတာ့လည္း ဇနီးသည္က ေဆးအပူေတြလိမ္းရင္ အထဲက ကေလးကို ထိခုိက္မွာစုိးလို႔ မလိမ္းခ်င္ဘူးတဲ့။ ေအာ္ မိခင္ေမတၱာမ်ား၊ အျပင္ေတာင္မေရာက္ေသးတဲ့ ကိုယ့္ရင္ေသြးအတြက္ ပူပင္ရရွာတာ။ သနားပါတယ္၊ ကုိယ့္ဇနီးေလး။ ကုိယ္လည္း သူခံစားေနရတာေတြ အျမန္ေပ်ာက္ကင္းေစဖုိ႔ ဆုေတာင္းေနရတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကုိယ္ပဲ ခံစားခ်င္လုိက္ေတာ့တာပါပဲ။<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4231535894851965777?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1321544771200627603.post-41238124253746035652008-12-18T11:54:00.000+08:002008-12-22T14:51:34.117+08:00<p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Zawgyi-One;"> <br />ကုိယ္တုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ ကမၻာေလးထဲကုိ သားသားေလးလား၊ မီးမီးေလးလား မသိ၊ ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ အတုိင္းမသိ ၾကည္ႏူးခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္ရင္ကျဖစ္တဲ့ ရင္ေသြးဆုိေတာ့လည္း ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ရမွာပဲေပါ့ေလ။ အဲဒီ ရင္ႏွစ္သည္းျခာေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးေတာ့ပဲ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။<br />တခ်ဳိ႕ေတြကေတာ့ ေမးၾကတယ္၊ ဘာေလးလုိခ်င္လဲတဲ့။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို ေျပာခြင့္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္က သားေလးလုိခ်င္တယ္။ ကုိယ္တုိ႔အတြက္ သားဦးေလးအျဖစ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ၊ သမီးေလးဆုိလည္း ကုိယ္က ခ်စ္မွာပါပဲ။ ကုိယ့္ခ်စ္ဇနီးေလးကေတာ့ သမီးေလးလုိခ်င္တယ္တဲ့။ အဲေတာ့ သားတေယာက္၊ သမီးတေယာက္ အႁမႊာေလးျဖစ္ရင္ ေကာင္းမွာပဲဆုိၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးေသးတယ္။<br />ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးထဲမွာ ကုိယ့္ရဲ႕ဲ ရင္ႏွစ္သည္းျခာေလးကို ေျပာျပဖို႔စိတ္ကူးထားတဲ့ ကုိယ့္အေတြးေလးေတြကို အဓိကတင္ျပသြားမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးတယ္။ တျခား ကိုယ့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းတခ်ဳိ႕လည္း စိတ္ကူးလုိ႔ရရင္ ရသလုိ တင္ျဖစ္မွာပါပဲ။<br />အင္း… အခု ကိုယ္၀န္က ၁၆ ပတ္ထဲမွာဆိုေတာ့ ေနာက္လထဲေလာက္ဆို နည္းပညာေတြအရ သားသားေလးလား၊ မီးမီးေလးလား သိရေလာက္ၿပီ။ အခုထဲကကိုပဲ ေတြးၿပီး ရင္ခုန္ေနမိတယ္၊ ဘာေလးျဖစ္မလဲေပါ့။ အဟီးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး။<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1321544771200627603-4123812425374603565?l=yinhnittheechar.blogspot.com' alt='' /></div>မိဘေမတၱာhttp://www.blogger.com/profile/13523419598695390591noreply@blogger.com0